कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

२१२ कथासरित्सागर

तत्काल तुल्यारूपी त गच्छते दिव्यकन्यके । पश्यतस्तस्य भासि स्म सा त्रिक्षन्द्रय यामिनी ॥११२॥ ततः स कौतुकाविष्टः क्षणमेवमचिन्तयत् । किं स्वप्नोऽयमुत भ्रान्तिरियत्सत्यमथा द्वयम् ॥११३॥ या सम्पागतरूपा विद्रुमद्रुति-मञ्जरी । अहो पुण्योद्गतेस्तस्या ममाप्येतत्त्वगोचरो ॥११४॥ इति चिन्तयति स्वैरं तस्मिंस्तद् दिव्ययोः । भुक्त्वा निजोचितं भोग्यं दिव्यं सानुरागवत् ॥११५॥ अद्यागतो महान्तो द्विज चात्रेव गुहू न । तस्माद् भगिनि ! पत्तो मे वहिर्न तद् व्रजाम्यहम् ॥११६॥ इत्युक्त्वा तामपामन्त्र्य द्वितीयां दिव्याङ्गनाम् । गुहप्रख्य गृहिणी तरोरभ्यन्तरे गता ॥११७॥ तद्दृष्ट्वा भृशम्प्येतो गुहगुप्तं निजञ्च यः । प्रत्यागच्छत्प्रभा गह् पूर्ववच्चाप्यनुदिनि ॥११८॥ ततः सा दिव्यपार्श्वि गुहप्रख्यस्य गृहिणी । भाग्यपार्याप्तमात्रेव प्रविश्यन् स्वमन्दिरम् ॥११८॥ तदा स ब्राह्मणः प्राह गुहप्रख्यसहायः । दृष्ट्व त्वया समानीता भार्या दिव्या न मानुषी ॥१२०॥ द्वितीया सापि चैतस्या दृष्टाय भगिनी मया । दिव्या स्त्री तु मनुष्येण कथमित्थं निगृह्यतम् ॥१२१॥ तदविगणय्य मम द्वाराभ्यर्थ्य हतासि सा । मन्योऽन्यस्त्री बाधा मूर्ति चारिताभाग्यम् ॥१२२॥ सिद्धोऽपि गन्धर्वनिर्वाणायाम् तु का कथा । एवं महाप्रभावेण किं पुनर्विणगुह्य ॥१२३॥ एतच्छ्रुत्वा गुहप्रख्यः एतत् प्राह विजानता । ज्योतिषं न सा यस्मि प्रभाते न विरच्यते ॥१२४॥ इत्यवादीत् प्राचीनं गुहप्रख्यार्जुनः सखः । यस्य पुष्यप्रभावेण गतः दक्षिण पराभवम् ॥१२५॥ गत्वा स गङ्गा समपन्नं दद्याद्भिः सम्प्रार्थितः । कृतः परः पश्चात्तापः सम्प्रार्थितश्च ससूनुना ॥१२६॥ तदनुप्रवेशं लब्धाय यस्य मन्दिरम् गताः । त्वां स्तुवन्ति च प्राप्य सखी सा चित्तसंभ्रमात् ॥१२७॥ अतो दन्तुररूपश्च वा दारपदः श्रो । वस्तुरूपं तुसञ्चिन्त्य तवगोचरं न च दुराशयः ॥