कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

७८८ कथासरित्सागर अथ कालेन देहान्ते तया सोऽनुगतः पतिः। ससपः क्षतपापः सन्स्वं स्वं प्राप्तवान्पदम् ॥८९॥ इतीहावतरत्येव निरागस्त्वादयोनिजा। भूतले शारदयक्षाख्या दैवनिर्मिता ॥९०॥ मदनमञ्चुकानरवाहनदत्तयोर्बाल्यविलासः कुलं किं नृपते तेऽस्यास्तस्माद् भार्या सुतस्य से। कलिङ्गसेनापुत्रीयं यथोक्तं दैवनिर्मिता ॥९१॥ यौगन्धरायणैनेवमुक्त वत्सेश्वरश्च तत्। देवी वासवदत्ता च तथेति हृदि चक्रतुः ॥९२॥ ततस्तस्मिन्गृहं यात मन्त्रिमुख्ये स भूपतिः। पानादिक्रीडया नित्यं सभार्यस्तद्दिनं सुखी ॥९३॥ ततो दिनेषु गच्छत्सु मोहभ्रष्टस्वस्मृतिः। कलिङ्गसेनातनया सा समं रूपसम्पदा ॥९४॥ क्रमेण ववृधे नाम्ना कृता मदनमञ्चुका। सुता मदनवगम्यत्यतो मात्राऽनेन च ॥९५॥ नूनं सा विधिने रूपं सर्वाम्बरयोषिताम्। अन्यथा ताः पुरस्तस्या विरूपा जज्ञिरे कथम् ॥९६॥ दृष्ट्वा रूपवतीं तां च कौतुकात् स्वयमेव सा। देवी वासवदत्ता तामानायायात्मनोऽन्तिकम् ॥९७॥ तत्र धात्र्या भृशामस्तां वत्सराजो ददर्श ताम्। यौगन्धरायणावाप्तं वत्सेर्दीपशिखामिव ॥९८॥ दृष्ट्वा चादृष्टपूर्वं सतस्या नेत्रामृतं वपुः। रतिरैवायमथैवेदमिति मेने न तत्र कः ॥९९॥ ततश्चानाययामास दत्त्वा वागम्बराद्यथ। मन्दारपुष्पसान्द्रं जगच्चत्राशयः सुतं ॥१००॥ गोत्रं बाल्येऽमृगाम्भानां नीत्वा मन्मथमन्मथम्। तामाप्यप्रभा गौरीमिव दृष्ट्वा रराध प्रभाम् ॥१०१॥ सापि तं बालनयनं पश्यन्ती विस्मयानना। न तृप्तिमापयो बालो वियोगे चामृतविग्रम् ॥१०२॥