कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

६१४ कथासरित्सागर देया साऽयमयान्यस्मै दुहित्रेषा स चोचितः। भूपः कनकवर्षोऽस्मावृक्षोऽप्यतां च याचत ॥९१॥ तदेतस्मै ददाम्येनामिति सम्मन्त्र्य सोऽपि च। हृद्यं देवशक्तिस्तत्सङ्गमस्वामिनो वचः ॥९२॥ दर्शयामास तस्मै च तस्या रूपमिवाद्भुतम्। नृत्तं मदनसुन्दर्याः सुतायाः स महीपतिः ॥९२॥ स तस्तद्दर्शनप्रीतः सङ्गमस्वामिनं स तम्। प्रतिपन्नसुतादानं सम्मान्य प्राहिणोन्नृपः ॥९३॥ निश्चित्य लग्नमुद्वाहहेतोरागम्यतामिह। सन्दिशनिति मम तेन प्रतिदूतं ससर्ज च ॥९४॥ आगत्य सङ्गमस्वामी प्रतिदूतयुतोऽथ सः। राज्ञे कनकवर्णाय सिद्धं कार्यं न्यवेदयत् ॥९५॥ ततो लग्नं विनिश्चित्य प्रतिदूतं प्रपूज्य तम्। असकृत्सा च विज्ञाय रक्तां मदनसुन्दरीम् ॥९६॥ सद्दिवाहाय दुर्व्वारधैर्य्यो निश्शङ्कमानसः। राजा कनकवर्णोऽसौ प्रायातत्कुण्डिनं पुरम् ॥९७॥ अशोकल्नतयाच्छ- प्रत्यन्तारण्यवासिनः। प्राणिप्राणहरांस्तित्तम्निहादीम्श्शबरानिव ॥९८॥ विदर्भान् प्राप्य नगरं कुण्डिनं तद्विवेश सः। निर्गतेनाग्रतो राज्ञा सहितो देवशक्तिना ॥९९॥ तत्र पौरपुरन्ध्रीणां विलब्धनयनोत्सवः। मज्जितोद्वाहसम्भारं प्राविशद्राजमन्दिरम् ॥१००॥ विधापयति स्म तत्रतत् म् न्नि सपरिच्छदः। दशनशितनुपादाश्कृताषागनुगज्जितः ॥१०१॥ अथयद्यैवशक्तिस्तस्मै तदा मदनसुन्दरीम्। गता गज्यकणापणं सर्वस्वन गम ददौ ॥१ २॥ स्थित्वा च तत्र राजाहं ग राजा नगरे निजम्। आगात् कनकवर्णोऽथ नववध्वा समं तया ॥१०३॥ प्राप्य मान्याथ सम्भिन् जगदानन्दायिनि। गरोमुर्रे शनिमीयागीत्सणागपं पुर्म् ॥१ ०॥