कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

७२० कथासरित्सागर

इत्युक्त्वा वाजिरत्नं तद्दत्त्वा सोमप्रभाय स। आप्तपूजः समुत्पत्य ययौ वासवसारथिः ॥६८॥ ततो नीत्वैव दिवस तमुत्सवमनोरमम्। सोमप्रभस्तमन्येद्युरुवाच पितरं नृपम् ॥६९॥ तात न क्षत्रियस्यैष धर्मो यदजिगीषुता। तदाज्ञां देहि मे यावद्दिग्जयाय व्रजाम्यहम् ॥७०॥ तच्छ्रुत्वा स पिता तुष्टस्तथेति प्रत्यभाषत। चक्रे ज्योतिष्प्रभस्तस्य यात्रासविदमथ च ॥७१॥ ततःप्रणम्य पितरं दिग्जयाय बलैः सह। प्रायाच्छत्रुन्व्यपास्तङ्कः शुभे सोमप्रभोऽहनि ॥७२॥ जिगाय सोऽश्वरत्नेन तेन दिक्षु महीपतीन्। आजहार च रत्नानि तेभ्यो दुर्वारविक्रमः ॥७३॥ नामितं स्वधनुस्तेन विद्धिषां च शिरः समम्। उन्नतिं तद्धनुः प्राप न तु तद्विषतां शिरः ॥७४॥ आगच्छन् कृतकार्योऽथ हिमाद्रिनिकटे पथि। सन्निविष्टबलश्चक्रे मृगयां स वनान्तरे ॥७५॥ दैवात् सद्रत्नखचितं तत्रापश्यत्स किन्नरम्। अभ्यधावच्च स प्राप्तुं तेन शाक्रेण वाजिना ॥७६॥ स किन्नरो गिरिगुहां प्रविश्यादर्शनं ययौ। सोमप्रभस्तु तेनाश्वेनातिदूरममीमत् ॥७७॥ तावत्प्रकीर्णं काष्ठासु प्रकाशं तिग्मतेजसि। प्राप्ते प्रतीचीं ककुभं सन्ध्यासङ्गमकारिणीम् ॥७८॥ श्रान्तं कथञ्चिदावृत्य स ददर्श महत्सरः। तत्तीरे तां निशां नेतुकामश्चाश्वादवातरत् ॥७९॥ दत्त्वा तृणोदकं तस्मायाहृताम्बुफलोदकः। विश्रान्तश्चैकतोऽकस्मादशृणोत् गीतनिःस्वनम् ॥८०॥ गत्वा तदनुसारेण कौतुकात्रातिदूरतः। सोऽपश्यच्छिवलिङ्गाग्रे गायन्तीं दिव्यकन्यकाम् ॥८१॥ केयमद्भूतरूपा स्यादिति तं च सविस्मयम्। साप्युदाराकृतिं दृष्ट्वा कृतातिथ्यमवोचत ॥८२॥