पंचतन्त्रम् (सटीक - सम्पूर्ण पाँचों तन्त्र)

( ३५२ ) पञ्चतन्त्रम् । अरिमर्दनः प्राह,-“कथमेतत् ?” वक्रनासः कथयति- अरिमर्दन बोला,-“यह कैसे ?” वक्रनास कहने लगा- कथा ९. अस्ति कस्मिंश्चिदधिष्ठाने दरिद्रो द्रोणनामा ब्राह्मणःप्रति- ग्रहधनः सततविशिष्टवस्त्रानुलेपनगन्धमाल्यालङ्कारताम्बू- लादिभोगपरिवर्जितः प्ररूढकेशश्मश्रुनखरोमोपचितः शीतो- ष्णवातवर्षादिभिः परिशोषितशरीरः । तस्य च केनापि यजमानेन अनुकम्पया शिशुगोयुगं दत्तम्। ब्राह्मणेन च बाल- भावात् आरभ्य याचितघृततैल्यवसादिभिः संवर्द्धय सुपुष्टं कृतम् । तच्च दृष्ट्वा सहसा एव कश्चित् चौरः चिन्तितवान्, “अहमस्य ब्राह्मणस्य गोयुगमिदमपहरिष्यामि” । इति निश्चित्य निशायां बन्धनपाशं गृहीत्वा यावत् प्रस्थितःताव दर्द्धमार्गे प्रविरलतीक्ष्णदन्तपङ्क्तिः उन्नतनासावंशो प्रकट- रक्तान्तनयन उपचितस्नायुसन्ततिर्नतगात्रः शुष्ककपोलः सुहु- तहुतवहपिङ्गलश्मश्रुकेशशरीरः कश्चित् दृष्टः । दृष्ट्वा च तं तीव्रभयत्रस्तोऽपि चौरोऽब्रवीत्-“को भवानिति ?”स आह- “सत्यवचनोऽहं ब्रह्मराक्षसः । भवान् अपि आत्मानं निवेद- यतु”सोऽब्रवीत्-“अहं क्रूरकर्मा चौरः। दरिद्रब्राह्मणस्य गोयुगं हर्तुं प्रस्थितोऽस्मिः” । अथ जातप्रत्ययो राक्षसोऽब्रवीत्- “भद्र ! षष्ठान्हकालिकोऽयं, अतः तमेव ब्राह्मणमद्य भक्षयि- ष्यामि । तत् सुन्दरमिदमेककार्यों एव आवाम्” । अथ तौ तत्र गत्वा एकान्ते कालमन्वेषयन्तौ स्थितौ । प्रसुप्ते च ब्राह्मणे तद्भक्षणार्थं प्रस्थितं राक्षसं दृष्ट्वा चौरोऽब्रवीत्-“भद्र ! नैष न्यायः, यतो गोयुगे मया अपहृते पश्चात् त्वमेनं ब्राह्मणं भक्षय " । सोऽब्रवीत्-“ कदाचिदयं ब्राह्मणो गोशब्देन बुध्येत, तदा अनर्थकोऽयं मम आरम्भः स्यात्” । चौरोऽपि अब्रवीत्-“तव अपि यदि भक्षणाय उपस्थितस्यान्तर एकोपि