कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

१५६ कथासरित्सागर प्रहारमूर्च्छितं बद्ध्वा श्रीदत्तं भग्नसैनिकम्। निन्युश्चोरा स्वपल्लीं ते स्वीकृत्य सकलं धनम्॥१९८॥ ते च तं प्रापयामासुश्चण्डिकासद्म भीषणम्। उपहाराय चण्डानां नादेयस्थुरिवाद्रयम्॥१९९॥ समापश्यच्च तं पल्ली सा पल्लीपतिपुत्रिका। सुन्दरी द्रष्टुमायाता देवीं बालसुतान्विता॥१९ ॥ निषिद्धवत्या मध्यस्थान्दस्यूनामन्दपूर्णया। स श्रीदत्तस्तया साकं तन्मन्दिरमबाविशत्॥१९१॥ तदन्न पल्लीराज्यं तत्राप पित्रा यदर्पितम्। प्रायेणानन्यपुत्रेण सुन्दर्यै गच्छता दिवम्॥१९२॥ तं च घोरसमाक्रान्तं सपितृभ्यपरिच्छदम्। सकलं च रेमेऽसौ स खड्गं च मृगाङ्ककम्॥१९३॥ समेव शूरसेनस्य सुतां तां परिणीय च। धीवतोऽपि महान् राजा नगरे समपद्यत॥१९४॥ प्रजिघाय स दूतांश्च ततः श्वशुरयोस्तयोः। दिव्यकेतस्य तस्यापि शूरसेनस्य भूपते॥१९५॥ तमुपाजग्मतुस्तौ च समासमुवयान्वितौ। तं विज्ञायैक सम्बन्धं मुदा दुहितृवत्सलौ॥१९६॥ तेऽपि स्वव्रणा स्वस्थखास्तद्वियुक्ता वयस्यकाः। बाहुशालिप्रभृतयस्सवुबुद्ध्या तमुपाययुः॥१९७॥ अथ स्वसुतसंयुक्तो गत्वा तं पितृमातिनम्। चक्रे विश्रमशक्तिं स धीर प्रधानराष्ट्रतिम्॥१९८॥ ततश्च साम्बिबल्यां श्रीदत्त प्राप्य मेदिनीम्। मनन्द विरहोत्तीर्णः स मृगाङ्कवतीसमः॥१९९॥ इत्थं नरपते दीर्घवियोगव्यसनार्णवम्। तरन्ति च लभन्ते च कल्याणं धीरचेतसः॥२००॥ इति सङ्केतकाच्छ्रुत्वा कथां स दयितोत्सुकः। तां निनाय निशां मार्गे सहस्रानीकभूपतिः॥२०१॥ ततो मनोरथारूढः पुरं प्रहितमानसं। प्रात सहस्रानीकोऽसौ प्रतस्थे स्वां प्रियां प्रति॥२०२॥