कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

३३८ कथासरित्सागरे

तस्य वारोऽद्य सम्प्राप्तस्तत्र गन्तु विपत्तय। तदभावे मया कार्य प्रातरग्निप्रवेशनम् ॥२७०॥ तज्जीवन्ती स्वहस्तेन तुभ्यं गुणवते गृहम्। ददामि सर्वं यन स्यां न पुनर्दुःखभागिनी ॥२७१॥ एवमुक्तवतीं धीरस्तामवोचद् विदूषकः । यद्यवमम्व तर्हि त्व मास्म विह्वलतां कृथा ॥२७२॥ अह सत्राय गच्छामि जीवत्वेकसुतस्तव । किमेत घातमामीति कृपा ते मयि मा च भूत् ॥२७३॥ सिद्धियोगाद्धि नास्त्येव भय सत्र गतस्य मे। एव विदूषकेणोक्ता ब्राह्मणी सा जगाद तम् ॥२७४॥ तर्हि पुण्यंममायातः कोऽपि देवो भवानिह। तत्त्राणान्देहिन् पुत्र ! कुशलं च तथारमनि ॥२७५॥ एव तया सोऽनुमत साय राजसुतागृहम्। सेनापतिनियुक्तेन किङ्करेण सम ययौ ॥२७६॥ तत्रापश्यन्नृपसुतां तां यौवनमवोद्धताम् । मत्तामनुच्चितस्फीतपुण्यमारानतामिव ॥२७७॥ ततो निशार्था शयने राजपुत्र्या तयाधिते । ध्यातोपनतमाग्नय खड्ग बिभ्रत्करेण सः ॥२७८॥ वासवेदमनि तत्रामीज्जाग्रदेव विद्रूपकः । पश्यामि तावत्को हन्ति नरानत्रेति धिस्तमन् ॥२७९॥ प्रसुप्ते च जने क्षिप्रावपावृतकपाटकम्। स द्वारदशादायान्तं घोरं राक्षसमद्रात् ॥२८०॥ स च द्वारिस्थितस्तत्र राक्षसो वासवान्तर । भुजं नरनताकाण्डयमदण्ड म्यवदायन् ॥२८१॥ विदूषकश्च चिच्छेद् धावित्वा सस्य तं क्रुधा। एक खड्गप्रहारेण बाहु सपदि रक्षसः ॥२८२॥ छिन्नबाहु पलाय्याशु जगाम स निशाचरः । भूयोऽनागमनायैव तन्मत्त्वोत्कर्षभीतिनः ॥२८३॥ प्रबुद्ध्वा वीक्ष्य पतिनं रक्तोद्वाहं नृपात्मजा। भीता च जातहर्षा च विस्मिता च बभूव सा ॥२८४॥