कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

५६४ कथासरित्सागर रुधिरक्ता तृतीया च चतुर्थी च शशिप्रभा । ता वयं क्रमशः प्राप्ता वृद्धिमत्र पितुर्गृहे ॥५५॥ एकदा च भगिन्यो मे स्नातुं तिस्रोऽपि ताः समम् । मयि कन्याव्रतस्थायां जग्मुर्मन्दाकिनीतटम् ॥५६॥ तत्राप्रयतपसं नाम मुनिं यौवनदर्पतः । तोयजन्तून्समसिञ्चन्नारब्धजलकेलयः ॥५७॥ अतिनिर्बन्धिनीस्ताश्च मुनिः क्रुद्धः शशाप सः । शुनकन्यका प्रजायध्वं मर्त्यलोकेऽखिला इति ॥५८॥ तद्बुद्ध्वा सोऽस्मदीयेन पित्रा गत्वा प्रसादितः । पृथक् पृथक् स शापान्तमुक्त्वा तासां यथायथम् ॥५९॥ जातिस्मरत्वं दिव्येन विज्ञानेनोपबृंहितम् । मर्त्यभावेन सर्वासामादिदेश महामुनिः ॥६०॥ ततस्तासु तनूस्त्यक्त्वा मर्त्यलोकं गतासु सः । दत्त्वा मे नगरीमेतां पिता गङ्गाड् गतो वनम् ॥६१॥ अथाहं निवसन्तीं मां देवी स्वप्ने किलाम्बिका । मामुप पुत्रि ! भर्ता ते भवितेति समादिशत् ॥६२॥ ततो विद्याधरांस्तांस्तान् वरानुद्दिशतो बहून् । पितुर्विधारणं कृत्वा कन्यैवाद्याप्यहं स्थिता ॥६३॥ इदानीं चामुनाऽद्यैवमयनागमननेन ते । वपुषा च शरीरेण तुभ्यमवाहमर्पिता ॥६४॥ तद्व्रजामि चतुर्दश्यामागमिष्या भवत्कृते । भर्तुः तातस्य विसृष्टिमृषभागस्य महागिरिम् ॥६५॥ तत्र तस्यां तिथौ सर्वे मिलन्ति प्रतिवत्सरम् । देवं हरं पूजयितुं दिव्या विद्याधरास्तथा ॥६६॥ तत्रागतेन पायासि त्त्वनुगम्यास्य च । इहागच्छाम्यहं तूर्णं मां परिणयस्व माम् ॥६७॥ मनिष्ट मार्थनयुक्त्या मा न विद्याधरोऽपित । अन्यथा शङ्कित मन्त्रयोगप्रभावतः ॥६८॥ तस्य चामुद्रयानेन विख्याताय गृहम् । पराशरस्यास्य गृणनृदनिमञ्जन ॥६९॥