कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

८६ कथासरित्सागर ततश्चोत्थाय तत्रैव क्षात्रं तां प्रेक्षितुं ययौ। स विरम्बकृतोत्कण्ठां प्रियां मदनमञ्जुकाम् ॥२१५॥ प्राप्ते तन्मन्दिरे तस्मिन्नामनस्ये कृतादृशः। क्षण स्फुरितनेनाय गोमुख विस्मिताब्रवीत् ॥२१६॥ नरवाहनदत्तंश्च राजसूतामनागते। उत्सुका पदवीमस्य द्रष्टु मदनमञ्जुषा ॥२१७॥ हर्म्याग्रभूमिमारूढा गोमुखानुगता मया। यावत्तावत्पुमानेको नभसोऽत्रावतीर्णवान् ॥२१८॥ स किरीटी च खड्गी च मां दिव्याकृतिरब्रवीत्। अह मानसवेगाख्यो राजा विद्याधरेश्वरः ॥२१९॥ स्वस्त्री सुरभिदत्ताख्या स्व च शापच्युता भुवि। सुता च सव दिव्ययमेतन्न विन्त्रि किम ॥२२०॥ तदहि म सुतामेतां मच्चम्व गच्छतो ह्ययम्। इत्युक्त तन् रहमा विहस्याहं समग्रवम् ॥२२१॥ नरवाहनदत्तोऽस्या भर्त्ता दवनिर्मितः। सर्वेषां यत्र युष्माकं चक्रवर्ती भविष्यति ॥२२२॥ इत्युक्तः स मयात्याज्य ख्याम् विद्याधरो गतः। मन्दुर्नीनयनादेवकाराण्डवितुन्नतोषम ॥२२३॥ गच्छन्त्या गोमगा रात्रौप्रत्नान्नग्गिमस्वामिनोह न । शत्रपुत्रेन्नग्णिासन्नुदुष्यामु भाविनं प्रभुम् ॥२२४॥ पातं विधातुमप्येष्यन्तमद्य विद्याधरा रिताः। उक्त्वाऽतो निधनार्थं च वञ्चयत्विनं प्रभुम् ॥२२५॥ गत्वाच रक्षितं पालाद् गतानाञ्च शम्भना। मार्गावारयिष नातमाप्यमाना श्श मया ॥२२६॥ अद्य विद्याधराः सन्त्र्यवरप्रसाद विशाधिनः। श्श्या कश्चित्त्गनेनात् गधुष्यान्मभियाडवीर्र ॥२२७॥ भाजना सहि नो यावन् मद्धर्म्मसमन्चता। सच्दा गन्तुश श्कि स चास्तु विशाद्यते॥ २२८॥ ल्लान्तारूगवातं गत्वा तां शापशान्ये। उपत्यन्तेव शौण्डिभ्यन् गत्वा प्रदेशामिति ॥ २२९॥