कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

१७८ कथासरित्सागर जित्वा वादेन तान्यक्षवरमाहात्म्यतोऽखिलान्। राजाग्रे स पुनस्तेषां चकाराक्षेपमीदृशम् ॥६५॥ चित्रभित्तेर्विनिर्गत्य गदाचक्रधरः पुमान्। दष्टाधरोष्ठीं वदने क्षतस्तनतटां नखैः ॥६६॥ कृत्वोपभुज्य रात्रौ मां तद् भित्तावेव लीयते। एतत्किमिति वः पृच्छाम्युत्तरं मञ्जब्रीयताम् ॥६७॥ एतच्छ्रुत्वा वचो नात्र बुधाः प्रतिवचो ददुः। परमार्थमजानाना अन्योन्याननदर्शिनः ॥६८॥ ततो राजा स सिंहाक्षः स्वयमव तमब्रवीत्। यदेतदुक्तं भवता तदाचक्ष्व त्वमेव नः ॥६९॥ एतच्छ्रुत्वा स राज्ञेऽस्मै प्रह्लाद् सर्वं शशंस तत्। तद् भार्याव्याजचरितं यक्षादद्यापि तन यत् ॥७०॥ न तत्कुर्यादभिव्यक्तं पापङ्कृत्येकहेतवे। स्त्रीभिः कदाचन जनस्तमित्यूचे नृप च सः ॥७१॥ तुष्टस्तस्मै निजं राज्यं राजा दातुमियेप सः। स तु स्वव्रतकेरतं प्रह्लाद् तन्नाग्रहीत्तदा ॥७२॥ तदा सम्मानयामास राजा रत्नाभरणं तम्। आप्तरत्नः स कश्मीरान् प्रह्लाद् स्वं वेश्मागमत् ॥७३॥ तत्र यक्षप्रसादेन स निर्द्वन्द्वः सुखं स्थितः। इत्याख्याय स शिष्यस्तं महामुनिमभाषत ॥७४॥ अहो प्रत्राजकात्तस्माद्यं सच्छ्त्वानिति। ततं स विस्मितः सान्यशिष्यधिरमभून्मुनिः ॥७५॥ इत्युक्त्वा गोमुखो भूयो वत्सराजमब्रवीत्। एवमेतानि दुःस्त्रीणां चेष्टितानि च वेधसः ॥७६॥ विचित्राणि यथा दैव लोकस्य चरितानि च। इयं च श्रूयतामन्या नार्थेकादशमारिका ॥७७॥ ग्रामवासी पुमानासीत् कुटुम्बी कार्पटि मानवः। तस्यादगादि दुहिता त्रित्रिपुत्रकनीयसी ॥७८॥ तस्यां च जातमात्रायां भार्या तस्य व्यपद्यत। मताऽन्यादियगस्तस्य पुत्र एका व्यपादि च ॥७९ ॥