धम्मपद (पालि मूल, संस्कृत छाया एवं हिन्दी अनुवाद)

८६ ] धम्मपदं [ १४।१३ जेतवन अग्गिदत्त (ब्राह्मण) १८८-बहुं वे सरणं यन्ति पब्बतानि वनानि च । आरामरुक्खचेत्यानि मनुस्सा भयतज्जिता ॥ १० ॥ ( बहु वै शरणं यान्ति पर्वतान् वनानि च । आरामवृक्षचैत्यानि मनुष्या भयतर्जिताः ॥१०॥ ) १८९-नेतं खो सरणं खेमं नेतं सरणमुत्तमं । नेतं सरणमागम्म सब्बदुक्खा पमुच्चति ॥ ११॥ ( नैतत् खलु शरणं क्षेमं नैतत् शरणमुत्तमम् । नैतत् शरणमागम्य सर्वदुःखात्प्रमुच्यते ॥११॥ ) अनुवाद—मनुष्य भयके मारे पर्वत, वन, आराम ( = उद्यान ), वृक्ष, चैत्य ( = चौरा ) ( आदिको देवता मान उनकी ) शरणमें जाते हैं; किन्तु ये शरण मंगलदायक नहीं, ये शरण उत्तम नहीं; (क्योंकि) इन शरणोंमें जाकर सब दुःखोंसे छुटकारा नहीं मिलता । जेतवन अग्गिदत्त (ब्राह्मण) १९०-यो च बुद्धञ्च धम्मञ्च सङ्घञ्च सरणं गतो । चत्तारि अरियसच्चानि सम्मप्पञ्ञाय पस्सति ॥ १२॥ ( यश्च बुद्धं च धर्मं च संघं च शरणं गतः । चत्वार्यार्यसत्यानि सम्यक् प्रज्ञया पश्यति ॥१२॥ ) १९१-दुक्खं दुक्खसमुप्पादं दुक्खस्स च अतिक्कमं । अरियञ्च'ट्ठङ्गिकं मग्गं दुक्खूपसमगामिनं ॥ १३॥