कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

इति मे तव कल्याणमपश्यन्त्या गलन्त्यमी। सन्तापक्वथिताः प्राणा इव बाष्पाम्बुबिन्दवः ॥५७॥ इत्यङ्गारवतीवाक्यं श्रुत्वा राजा जगाद ताम्। यदि मय्यस्ति ते स्नेहस्तदिदं मद्वचः कुरु ॥५८॥ प्रबुद्धस्यास्य गत्वा त्वं रोदिहि स्वपितुः पुरः। ततश्च नियतं स त्वां पृच्छेद्बुद्वेगकारणम् ॥५९॥ त्वां सन्निपातयेत्कश्चित्ततो मे का गतिर्भवेत्। एतद्दुःखं ममेत्येवं स च वाच्यस्त्वया ततः ॥६०॥ एवं कृतेऽस्ति कल्याणं तवापि च ममापि च। इत्युक्ता तेन सा राज्ञा तथत्यङ्गीचकार तम् ॥६१॥ तं च प्रच्छन्नमवस्थाप्य राजानं पापशङ्किनी। जगामासुरकन्या सा प्रसुप्तस्यान्तिकं पितुः ॥६२॥ सोऽपि दैत्यः प्रबुबुधे प्रारम्भे सा च रोदितुम्। किं पुत्रि ! रोदिषीत्येवं स च तामब्रवीत्ततः ॥६३॥ 'हन्त्यास्त्वां कोऽपि चेत्तात ! तदा मे का गतिर्भवेत्। इत्याख्यां तमवादीत्सा स विहस्य ततोऽब्रवीत् ॥६४॥ को मां व्यापादयेत्पुत्रि ! सर्वो वध्यमयो ह्यहम्। वामहस्तेऽस्ति मे छिद्रं सञ्च चापेन रक्ष्यते ॥६५॥ इत्थमाश्वासयामास स दैत्यस्तां निजां सुताम्। एतच्च निखिलं तत्र राजा छन्नः शुश्राव ॥६६॥ ततः क्षणादिवोत्थाय कृत्वा स्नानं स दानवः। कृतमौनः प्रववृते देवं पूजयितुं हरम् ॥६७॥ तत्कालं प्रकटीभूय स राजाकृष्टकार्मुकः। उपेत्य प्रसमं दैत्यं रणायाह्वयते स्म तम् ॥६८॥ सोऽप्युत्क्षिप्य करं वामं मौनस्थस्तस्य भूपतेः। प्रतीक्षस्व क्षणं तावदिति संज्ञां तदाकरोत् ॥६९॥ राजापि लघुहस्तत्वात्करं तमेव तत्क्षणम्। तस्मिन्मर्मणि तं दैत्यं पृषत्केन जघान सः ॥७०॥ स च मर्माहतो घोरं रावं कृत्वा महासुरः। अगारकोश्याप्तद् भूमौ न्यञ्जीबो जगाद च ॥७१॥ सुषितोऽहं हतो येन स मामवृभिर्न तर्पयेत्। प्रत्यब्दं यदि तत्तस्य नश्येयुः पञ्च मन्त्रिणः ॥७२॥