कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

एतच्छ्रुत्वा प्रबुद्धस्य तस्य कालेन चात्मजः। अहमेव समुत्पन्नो वसुदत्त इति श्रुतः ॥११९॥ अयं च प्लवगाधीशः स्वयंवरसुहृन्मया। देशान्तरगतैन प्राप्तप्राप्तः कृच्छ्रैकबान्धवः ॥१२०॥ एष मे तत्त्वसंक्षेप इत्युक्त्वा विरते मयि। अभाषताथ कन्या सा लज्जयावनतानना ॥१२१॥ अस्येतेमां च जानेऽद्य स्वप्नेऽर्जितवती हरः। प्रातः प्राप्स्यसि भर्तारमिति तुष्टः किलादिशत् ॥१२२॥ तस्मात्त्वमद्य मे भर्त्ता भ्रातायं च गवत्सखः। इति वाक्सुधया सा मामानन्द्य विरताभवत् ॥१२३॥ सम्मन्त्र्याथ तया साकं विवाहाय यथाविधि। अकार्यं निश्चय गन्तु समिन्धोऽहं निज गृहम् ॥१२४॥ [L13: तत सा सिंहमाहूय वाहनं तं स्वसज्ञया। अत्रारोहायंपुत्रेति मामभाषत सुन्दरी ॥१२५॥ अथाहुं तेन सुहृदानुयात शबरण तम्। सिंहमारुह्य दयितामुत्सङ्गे स्वां गृहीतवान् ॥१२६॥ तत प्रस्थितवानस्मि कृतकृत्यो निजं गृहम्। कान्त्या सह सिंहस्थो मित्रे तस्मिन्पुरःसरे ॥१२७॥ तपीयस्तरनिमिशहरिणानिवृत्तय । क्रमेण ते वयं सर्वे सम्प्राप्ता वरुणी पुरीम् ॥१२८॥ तत्र मामागतं दृष्ट्वा सिंहारूढं सवल्लभम्। साश्चर्यस्तद्द्रुतं गत्वा मम पित्रेऽब्रवीज्जनः ॥१२९॥ सोऽपि प्रत्युद्गतो हर्षादवतीर्णं मृगेन्द्रतः। पादानतं दृष्ट्वा मामभ्यनन्दत् सविस्मयः ॥१३०॥ अनन्यसदृशीं तां च कृतपादामिवन्दनाम्। पश्यन्ममोचितां भार्या न माति स्म मुदा क्वचित् ॥१३१॥ प्रवेश्य मन्दिर चास्मान् वृत्तान्त परिपृच्छ्य च। प्रशंस शबराधीशसौहार्दं सोत्सव व्यधात् ॥१३२॥ ततो मौहूर्तिकापद्यावन्त्येधुर्वंरकन्यका। सा मया परिणीताऽभून्मिस्तारिम्बन्युना ॥१३३॥