कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

स्वच्छन्दोच्छलदुद्दाममहामरुमरीचिभिः । भिगीषन्त्यामिवात्यूष्मव्याप्येव तेजांसि भास्वतः ॥९॥ जलसङ्गतिहीनायामप्यहो सुरुभापवि । सततोल्लङ्घ्यमानायामपि दूरीभवद्भुवि ॥१०॥ दिवसैर्बूरमध्वानमतिक्रम्य ददर्श सः । एकान्ते शीतलस्वच्छसलिलं सुमहत्सरः ॥११॥ पुण्डरीकोत्थितच्छत्रं प्रोल्लसद्धंसचामरम् । कुर्वन्तमिव सर्वेषां सरसामधिराजताम् ॥१२॥ तस्मिन्स्नानादिकं कृत्वा च तत्पार्श्वे पुनरुत्तरे । अपश्यदाश्रमपदं सफलस्निग्धपादपम् ॥१३॥ तत्राश्वत्थतरोर्मूले निषण्णं तापसंवृतम् । स सूर्यतपसं नाम स्थविरं मुनिमक्षत ॥१४॥ स्ववयोऽब्दशतग्रन्थिसङ्ख्येवाक्षमालया । जराधवलकर्णाग्रसस्थियिया विराजितम् ॥१५॥ प्रणामपूर्वकं तं च मुनिमभ्याजगाम सः । तेनाप्यतिथिसत्कारैर्मुनिना सोऽभ्यनन्द्यत ॥१६॥ अपृच्छ्यत च तेनैव सविभज्य फलादिभिः । कुत प्राप्तोऽसि गन्तासि क्व च मद्गोच्यतामिति ॥१७॥ वर्धमानपुरात्तावद् भगवन्नहमागतः । गन्तुं प्रवृत्तः कनकपुरीमस्मि प्रतिज्ञया ॥१८॥ न जाने क्व भवेत्सा तु भगवान्वस्तु वेत्ति चेत् । इति तं शक्तिदेवोऽपि स प्राज्ञो मुनिमभ्यधात् ॥१९॥ वत्स ! वर्षशतान्यष्टौ ममाश्रमपदे त्विह । व्यतिक्रान्तानि न च सा श्रुतापि नगरी मया ॥२०॥ इति सेनापि मुनिना गदितः स विषादवान् । पुनरेवाब्रवीत्तर्हि मृतोऽस्मि क्षमो भ्रमन्विह ॥२१॥ ततः श्रमण शान्तार्थं स मुनिस्तमभाषत । यदि ते निष्प्रपस्तर्हि यदहं वच्मि तत्कुरु ॥२२॥ अस्ति काम्पिल्यविषयो योजनानां शतद्वितः । त्रिषु तत्रोत्तरास्यादौ गिरिरस्त्यपि मध्यमः ॥२३॥