कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

५७८ कथासरित्सागर

सम्प्रहृष्टा साप्यवादात्तं पतिं बिन्दुमती तदा । अचिन्त्यमार्यपुत्रैतत्पापमत्र किमुच्यते ॥ १६०॥ अहं गवां प्रभावेण स्वल्पादप्यपराध्यतः ॥ जाता दाशकुलेऽमुष्मिन् का स्वेतस्यात्र निष्कृतिः ॥ १६१॥ एवमुक्तवतीमेव शक्तिदेवो जगाद ताम्। चित्रं ब्रूहि प्रिये ! का त्वं दाशजन्म कथं च ते ॥ १६२॥ अभिनिर्बध्यतश्चैवं पृच्छन्तं तमुवाच सा। वदामि गोप्यमप्येतद् वचनं मे करोषि चेत् ॥ १६३॥ बाढं प्रिये ! करोमीति तेनोक्ते सपथोत्तरम्। सा सर्वं जगादेदमादौ तावत् समीहितम् ॥ १६४॥ बिन्दुमती कथा अस्मिन् द्वीपे द्वितीयापि भार्या ते भविताधुना। सा चार्यपुत्र न चिरादमृतगर्भा भविष्यति ॥ १६५॥ अष्टमे गर्भमासे च पाटयित्वोदरं त्वया। तस्याः स गर्भः क्रष्टव्यो नैव कार्या घृणात्र च ॥ १६६॥ एवमुक्तवती तस्मिन् किमेतदिति विस्मिते। ससद्गुणे च भूयः सा दाशेन्द्रतनयाब्रवीत् ॥ १६७॥ इत्येतत्तव कर्तव्यं हेतोः कस्यापि मद्बचः। अथेदं शृणु या चाहं दाशजन्म यथा च मे ॥ १६८॥ अहं जन्मान्तरेऽभूवं कापि विद्याधरी पुरा। महर्षेस्तोक्ते च शापेन परिभ्रष्टास्मि साम्प्रतम् ॥ १६९॥ विद्याधरत्वे च यदा छित्त्वा दन्तैरयोजयम्। वीणासु तन्त्रीस्तेनेह जाताहं दाशवेश्मनि ॥ १७०॥ तदेवं वदने स्पृष्टे शुक्रेण स्नायुना गवाम्। ईदृश्यधोगतिः का तु वार्ता तन्मांसभक्षणे ॥ १७१॥ इत्येवं कथयन्त्यां च तत्र तस्यां ससम्भ्रमम्। एकोऽभ्युपेत्य तद् भ्राता शक्तिदेवमभाषत ॥ १७२॥ उत्तिष्ठ सुमहानेष कुतोप्युत्थाय सूकरः। हतानेकजनो दर्पादितोऽभिमुखमागतः ॥ १७३॥ तच्छ्रुत्वा साञ्जवीर्येश्च गत्वेव स स्वहर्म्यतः। मारुह्य शक्तिहस्तोऽश्वमपावृतपुरं प्रति ॥ १७४॥