कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

६१४ कथासरित्सागर एव भवन्ति भद्राणि धर्मस्यैव यदादरात्। पितृभ्यां सह सम्प्राप्य राज्यं जातिरपि स्मृता ॥१०६॥ एतस्य चारुदत्ताया दम्या धूर्या वचो नृपः। बलिन्ददत्तो धर्मैकसान्द्रा निजगाद ताम् ॥१०७॥ सत्यं मय्यकृतेऽप्येष धर्मो भूरिफलो भवेत्। तथा च प्राक्तनीं देवि सप्तद्विजकथां शृणु ॥१०८॥ सप्तब्राह्मणकथा कुण्डिनाख्ये पुरे पूर्वमुपाध्यायस्य कस्यचित्। ब्राह्मणास्याभवञ्छिष्याः सप्तभ्रातृणपुत्रकाः ॥१०९॥ स तान्विष्यानुपाध्यायो धेनुं दुर्भिक्षसङ्कटे। गोमन्तं स्वपुराच्छे याचितुं प्राहिणोत्ततः ॥११०॥ ते च गत्वान्यदेशस्थं सुभिक्षाभृतुगय। तं तद्गुणं लब्धवान्दूरं तच्छिष्या गां ययाचिरे ॥१११॥ गोर्भरैः पूरितस्फीतमी पेतु लब्ध्व समन्ततः। क्षुधन् क्षुधितमभ्यार्ति न तु सम्भोजनं व्योः ॥११२॥ ततश्च तां गृहीत्वा गामायातस्त्वथ क्षुधा। उद्गाढपीडिताः सन्तः निवृत्तूपरणीतले ॥११३॥ उपाध्यायरूते दूरे दूरे भारद्गता वयम्। दुर्भिक्षे सर्वतःप्राये मरिष्यामोंऽगताः स्मः ॥११४॥ तन्न चेद् धेनुमेतां निपातयामहे। भक्षयद्भिर्भवतः सर्वैरनर्थस्य कृतेऽथ ॥११५॥ ततश्च पिशितं शाखामृगयोर्युवयोः। गत्वाऽपायामण्डगोऽगस्त्यस्यौदनं यथा ॥११६॥ इति मन्त्रयित्वा मन्त्रांस्तेनैव तद्वधकारिणः। सम्भारविधिना यद्नु तां सम्पाद्य तदा ते ॥११७॥ दृष्ट्वा रक्तान् पितॄन्भक्त्या कृत्वाऽतिथिरतन्द्रितः। प्रायश्चित्तं समभ्यर्च्याश्वमेधफलं परं ददुः ॥११८॥ सर्वे जग्मुः शशं गोर्दं न स्मृत्युपलब्धवान्। ते गते तदनन्तरमेवैषामुपसम्पन्नम् ॥११९॥