कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

६२४ कथारित्सागर छमे स कतमो भर्त्ता त्वमिदानीं पतिर्मम । येनात्मनिरपेक्षेण हृता मृत्युमुखादहम् ॥१८०॥ स चैष दृश्यते भृत्यैः सहागच्छन्पतिर्मम । अतः स्वैरं त्वमस्मान् पश्चादागच्छ साम्प्रतम् ॥१८१॥ रूक्ष्येऽन्तरे हि मिलिता यास्यामो यत्र कुत्रचित् । एवं तयोक्तस्तदहं तथेति प्रतिपन्नवान् ॥१८२॥ सुरूपाप्यर्पितात्मापि परस्त्रीयं किमेतया । इति धैर्यस्य मार्गोऽयं न चाष्टम्यस्य शङ्किनः ॥१८३॥ अनादृत्य च सा भर्त्रा बाष्पा सम्भाषिता सती । तेन साक समुत्थेन गन्तुं प्रावर्त्तत क्रमात् ॥१८४॥ अहं च गुप्तवत्तत्पाथेयं परवर्त्मना । पश्चादन्वक्षितस्तस्य दूरमध्वानमभ्यगाम् ॥१८५॥ सा च हस्तिमयभ्रष्टमङ्काञ्जनितां रुचम् । पथि मिथ्या वदन्ती तं पतिं सर्व्वप्यवर्जयत् ॥१८६॥ कस्य रक्तोन्मुखी गाढरुडान्ताविषकुत्सहा । तिष्ठेदनपकृत्य स्त्री भुजगीव विकारिता ॥१८७॥ क्रमाच्च लोहनगरं प्राप्ता स्मस्ते पुरं वयम् । वणिज्याजीविनो यत्र भर्तुस्तस्या गृहं स्त्रियाः ॥१८८॥ स्थिताः स्मस्तदहश्चात्र सर्वे वाह्ये सुरालये । तत्र सम्मिलितश्चैष द्वितीयो ब्राह्मणः सखा ॥१८९॥ नवेऽपि दर्शनेऽन्योन्यमाश्वासः समभूच्च नौ । चित्तं जानाति जन्तूनां प्रेम जन्मान्तरार्जितम् ॥१९०॥ ततो रहस्यमात्मीयं सर्व्वमस्मै मयोदितम् । तद्बुद्ध्वैव तदा स्वैरं मामेकशयमब्रवीत् ॥१९१॥ तूष्णीं भवास्त्युपायोऽत्र यत्कृते त्वमिहागतः । एतस्या भर्तुर्भगिनी विद्यतेऽत्र वणिक्स्त्रियाः ॥१९२॥ गृहीतार्था मया साकमितः सा गन्तुमुद्यता । तत्करिष्ये तदीयेन साहाय्येन तवेप्सितम् ॥१९३॥