कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

७२६ कथासरित्सागर

स एको जाग्रदेवांसीदमनुष्यगृहाश्रयात्। स्वपन्त्यज्ञा हि निश्चेष्टाः कुतो निद्रा विवेकिनाम्॥६०॥ तावच्च तत्र पुरुषः कोऽप्येको निभृतं युवा। अभ्यन्तरगृहं तस्याः प्रविवेशान्तिकं स्त्रियाः॥६१॥ तेन साकं च सा रेमे चिरं गुप्ताभिभाषिणी। रतिश्रान्तौ च तौ दैवान्निद्रां द्वावपि जग्मतुः॥६२॥ तच्च दीपप्रकाशेन सर्वं द्वारान्तरेण सः। विष्णुदत्तो विलोक्यैवं सनिर्वेदमचिन्तयत्॥६३॥ कष्टं क्व प्रविष्टाः स्मो दुश्चारित्र्याः स्त्रिया गृहम्। ध्रुवं ज्ञातोऽयमेतस्या न कौमारः पतिः पुनः ॥६४॥ नान्यथा हि भवेदेषा सशङ्कनिभृता गतिः। मया चपलचित्तेयमादावेव न लक्षिता॥६५॥ अन्यालाभात् प्रविष्टाः स्मः किं त्वत्रान्योन्यसाक्षिणः। इत्येवं चिन्तयन् शब्दं जनानां सोऽशृणोद् बहिः॥६६॥ ददर्श प्रविशन्तं च स्वस्थानस्थानितानुगम्। युवानमभिपश्यन्तं सशङ्गं शवराधिपम् ॥६७॥ के यूयमिति पृच्छन्तं मत्वा गृहपतिं स तम्। भीताः पान्थाः स्म इत्याह विष्णुदत्तः पुलिन्दकम्॥६८॥ स चान्तः शबरो गत्वा दृष्ट्वा भार्यां तथास्थिताम्। चिच्छेद तस्य सुप्तस्य तज्जारस्यासिना शिरः ॥६९॥ भार्या तु निगृहीता न तेन सा नापि बोधिता। भुवि न्यस्तासिनान्यत्र पर्यङ्के सुप्तमेव तु ॥७०॥ तद्बुद्ध्वा सप्रतीपेक्षं विष्णुदत्तो व्यचिन्तयत्। युक्तं स्त्रीति न यद्भार्या हता जारहरो हतः॥७१॥ किं तु क्रूरमेदं कर्म यन्नेनात्र सुप्यते। विस्रब्धं तदहो चित्रं वीर्यमुद्रिक्तचेतसाम्॥७२॥ इत्यत्र चिन्तयत्येव विष्णुदत्ते प्रबुध्य सा। कुस्त्री ददर्श जारं स्वं हतं सुप्तं च तं पतिम् ॥७३॥ उत्थाय च गृहीत्वा तत्स्कन्धे जारकबन्धनम्। हस्तेनैकेन चादाय तच्छिरः सा विनिर्ययौ ॥७४॥