कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

१२ कथासरित्सागर तस्य धर्मैकवसतः शङ्कराराधनाज्जितः। एकोऽभू च्छन्द्रसाराख्यः पुत्रो वशशतानन्दनः ॥३७॥ सोऽहं मित्रैः समं जातु द्यूतायामामवक्षितुम्। गतस्तत्रापरानार्यान्द्राक्षं वदतोऽक्षिषु ॥३८॥ कृतो धनार्जनच्छा म प्रधानब्रह्मयोऽभूत्। असन्तुष्टस्य यद्वापि पितृपार्जितया धिया ॥३९॥ तत द्वीपान्तरं गन्तुमहमभ्युधितमना। आरूढवान् प्रवहणं नानारत्नप्रपूरितम् ॥४०॥ दधनेवानुकूलेन वायुना प्रेरितं च तत्। अल्पैरव दिनैः प्रापं तं द्वीप वहनं मम ॥४१॥ तत्राप्रतीतमद्रिक्षुरहन्मव्यवहृतिं च माम्। बुद्ध्वा राजापशङ्गेन यदृष्ट्या कारागृहे न्यधात् ॥४२॥ तस्मिन् गृहे दुष्कृतिभिः क्रन्दद्भिः क्षुत्तृषार्दितैः। प्रेतैरिव स्थिता यावदहं निरयसन्निभे ॥४३॥ तावदस्मत्कुलामित्रस्तन्निवासी महावणिक्। महीधराख्यो राजानं मत्सखस्तं न्यजिज्ञपत् ॥४४॥ लम्पानिवासिनो ह्येष पुत्र एष वणिक्पतेः। निर्दोषस्य तदेतस्य बन्धनाद्यद्यशस्करम् ॥४५॥ इत्यादि ज्ञापितस्तन स मामुमोच्य बन्धनात्। आनाय्य चान्तिकं राजा सादरं सममानयत् ॥४६॥ ततो राजप्रसादेन सन्मित्राणाधयेण च। तत्रासं महतं कुर्वन् व्यवहागतहं गृहात् ॥४७॥ एतानत्र मपूसानयात्रायां दृष्टवानहम्। वणिजः शिगराख्यस्य सनयां वरकन्यकाम् ॥४८॥ तया च पदशाम्पिलदृष्टैर दृस्ततः। गत्वय वणिगुत्सस्माद् याचितवांश्च ताम् ॥४९॥ न च दध्यौ विचिन्त्यान्तस्तस्मिन् मामभागिनम्। गाथात्र युज्यते दातृमणा मञ्चयत्र कारणम् ॥५०॥ मङ्गलो मिद्धलग्नेऽहं मानामहानिरूम्। प्रहिणाम्युपगच्छेच्च गङ्गामर्पयिता ततः॥५१॥