कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

११६ कथासरित्सागर तच्छ्रुत्वा तत्र गत्वा स दृष्ट्वा राजसुतस्तिलान् । राक्षसान्विह्वलो यावद्वप्तुं प्रक्रमते कृपन् ॥११९॥ तावद्ददर्श भूमिं तां कृष्टमुप्तांश्च तांस्तिलान् । प्रियामायाबलात्सर्वान्क्रमेणैव सुविस्मितः ॥१२०॥ गत्वा चाग्निशिखायैतत्कृतं कार्यं न्यवेदयत् । ततः स वञ्चको भूयस्तमभाषत राक्षसः ॥१२१॥ न ममोप्तैस्तिलैः कार्यं गच्छ राशीकुरुष्व तान् । तच्छ्रुत्वोपेत्य तद्रूपशिखायै सोऽब्रवीत्पुनः ॥१२२॥ सा तं विसृज्य भूमिं तां सृष्ट्वासंख्याः पिपीलिकाः । ताभिः सङ्घटयामास तिलांस्तान्निजमायया ॥१२३॥ सवृष्ट्वैव पुनर्गत्वा तस्मै सोऽग्निशिखाय तान् । न्यवेदयच्छृङ्गभुजस्तिलां राशीकृतानपि ॥१२४॥ ततः सोऽग्निशिखो मूर्खं शठो भूयोऽप्युवाच तम् । इतो दक्षिणतो गत्वा योजनद्वयमात्रकम् ॥१२५॥ अस्ति देवकुलं शून्यमरण्ये भद्र शाम्भवम् । तस्मिन्धूमशिखो नाम भ्राता वसति मे प्रियः ॥१२६॥ तत्रेदानीं व्रजेच्चैव वदेद्देवकुलाग्रतः । भो धूमशिख दूतस्ते सानुगस्य निमन्त्रणम् ॥१२७॥ प्रहितोऽग्निशिखेनाहं शीघ्रमागम्यतां त्वया । भावी रूपशिखाया हि प्रातः परिणयोत्सवः ॥१२८॥ एतावदुक्त्वा चैवात्र त्वमिहायाहि सत्वरम् । प्रातः परिणयस्वैतां सुतां रूपशिखां मम ॥१२९॥ इत्युक्तस्तेन पापेन तथेत्युक्त्वा तथैव सः । गत्वा रूपशिखायास्तत्सद्यः शृङ्गभुजोऽब्रवीत् ॥१३०॥ सा चास्मै मृत्तिकां तोयं कण्टकानग्निमेव च । दत्त्वा तस्य वधार्थं च निजमेवं जगाद तम् ॥१३१॥ एतदादाय तुरगं गत्वा देवकुलं च तत् । द्रुतं धूमशिखायोक्त्वा तत्तादृशं निमन्त्रणम् ॥१३२॥ आगन्तव्यं त्वया शीघ्रमन्येनानेन पाप्मना । पृष्ट्वा शोणितपं च मृत्युर्लब्धिस्त्वया परम् ॥१३३॥