कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

१४८ | कथासरित्सागर

तदेतद्दर्शितं तुभ्यं युक्त्या प्रत्यक्षतो मया। भवत्क्षिप्तोऽस्मि संसक्तात् साभिज्ञानं च वर्णितम् ॥१०७॥ तस्मात्तुभ्यं मया राज्यमदायीति मम त्वया। अहङ्कारो न कर्त्तव्यः स्थाप्यं चेतो न कुत्सितम् ॥१०८॥ विना हि प्राक्तनं कर्म न दाता कोऽपि कस्यचित् । आगर्भाज्जन्मसुख्याति पूर्वकर्मतरोः फलम् ॥१०९॥ इत्युक्तः स भिषक तेन राज्ञा दृष्ट्वा तथैव तत् । ससन्तोषः पुनर्नैव तत्सेवासुस्थितोऽप्यगात् ॥११०॥ सोऽपि राजाऽथ नातिस्मरस्तं भिषजं ततः । सम्मान्यार्थप्रदानेन यथोचितमुदारधीः ॥१११॥ अन्तःपुरैः सुहृद्भिश्च साकं नयजितां महीम्। भुञ्जानः सुकृतप्राप्तां सुखमास्तामकण्टकाम् ॥११२॥ एवं भवति लोकेऽस्मिन् द्वैधं सर्वस्य सर्वदा। प्राक्कर्मोपार्जितं जन्तोः सर्वमेव शुभाशुभम् ॥११३॥ तस्मात्त्वमपि न स्वामी मय्येवामान्तराजितः। संसृज्यत्वेवमस्माकं प्रसन्नोऽस्यन्यथा कथम् ॥११४॥ इत्यपूर्वरमणीयविचित्रां कान्तया सह हसन्कथञ्चित्। संनिशम्य स कथामुपतिष्ठत् स्नातुमत्र नरवाहनदत्तः ॥११५॥ कृतस्नानो गत्वा निकटमथ वत्सेशनृपतेः पितुर्मुञ्चन् मातुर्मुहुरमृतवर्षं नयनयोः । कृताहारस्ताभ्यां सह सममितो मन्त्रिसहितः सुखैरापानाद्यैर्दिनमगमयेत्तां च रजनीम् ॥११६॥

इति महाकविश्रीसोमदेवभट्टविरचिते कथासरित्सागरे रत्नप्रभालम्बके षष्ठस्तरङ्गः ।

सप्तमस्तरङ्गः नरवाहनदत्तकथा (पूर्वानुवृत्ता)

ततश्च रत्नप्रभया समं सद्भावबन्द्धनि । स्थितोऽन्येषु कथां कुर्वन्तास्ताः स सचिवैः सह ॥१॥ नरवाहनदत्तोऽथ मन्दिरप्राङ्गणे बहिः । अपश्यत्तुङ्गमभ्रंलेहं शुकायातत्विपञ्जरम् ॥२॥