कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

१५० कथासरित्सागर आराधितश्च सत्रास्मिन् गन्तुमभ्यधिके। आख्यानस्य त्रिरेतेनमन्वयो द्रुत आनये ॥३॥ स पादाय जगादैतं मुदद गन्धर्वदारकम्। अवाप्यैतां राजा तव गच्छिष्यसि ॥४॥ दूरङ्गमेण स तन्त्राभिगणार्थं जातुचित् श्रुतः। मदाग्मन्त्यियं प्राप्य स एनं प्रापयिष्यति गृहम् ॥५॥ ततस्तिलोत्तमानाम्नी या विद्याध्र्या व्योमगाम्। अगमत् शत्रु गच्छन् मुमद प्रत्युवाच तम् ॥६॥ मातु नामसमयं पात्यमश्विव शान्तदारकम्। प्रादिशन्न पर घोरे गच्छशीघ्रं स्वकालयम् ॥७॥ गमिष्य वरमादित्यं विशामित्यभ्यधत्त। गच्छन्त्या तपसागारं स दूतः स प्रभू दिशः ॥८॥ अथाप्राक्... गुं... गुर्दप्रभाच। गेयानि शृण्वन् गीतानि निर्विन्तानि पृथक्पृथक् ॥९॥ सा गताथ गिरं समुवाच भवगुहम्। इहिला स्थानातादयतोदय तंग न ॥१०॥ तत बभोव सुप्तोत्थातुका निष्प्रभा। तत्क्षणं च गतं त्वां दृष्ट्वाच हताशम् ॥११॥ अहो कदर्यचित्तो मेऽसिन्ना शठस्तथा। यस्त्वां तदवस्थं दृष्ट्वा निम्प्रीति बा ॥१२॥ इतस्ततश्चेव शठस्यानेया कृपा। अधुने परिणामश्च दुर्जनस्याभवत्किल ॥१३॥ पुनस्ते दृश्यां विद्याधर्या कुभार्या। त्वां तद्विमुदं तव मुक्त्वा यत ॥१४॥ इत्याशा हीनश्च व्योमगो गन्तुमुद्यतः। यावत् पश्यति खे तावत्तदीयं फलम् ॥१५॥ दृष्ट्वा विस्मयवान् गन्धर्वः सखे ह। त्वं कश्च्युतोऽसि कस्माद् वा तव । (१६) किञ्च कथय तत्सर्वं भवतः। इत्युक्तः सतु तस्मै स्ववृत्तान्तमकथयत् ॥ १७॥