कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

त्वत्तो धामनिघृष्टासी भूतग्रामो विजृम्भते। नाष स्फुलिङ्गसङ्घात इव प्रज्वलतोऽनलात् ॥३४॥ पुनश्च प्रविशत्येष त्वामेव प्रलयागमे। दिनान्ते विहगव्रात इव वासमहाद्रुमम् ॥३५॥ सृजस्युल्लसित स्वांशांस्त्वमतान् भुवनेश्वरान्। अनन्तवेलाक्षुभितस्तरङ्गानिब वारिधिः ॥३६॥ विश्वरूपोऽप्यरूपस्त्वं विश्वकर्मापि चाक्रियः। विश्वाधारोऽप्यनाधारः कः स सत्त्वमवैति ते ॥३७॥ तां सामुद्रि सुराः प्राप्तास्त्वत्प्रसङ्गेक्षवेक्षिताः। तत्प्रसीद प्रपन्नं मां पश्य पश्यार्द्रया दृशा ॥३८॥ एव कृतस्तुतिं दृष्ट्वा सप्रसादेन चक्षुषा। नरवाहनदत्तं च हरिनारदमभ्यधात् ॥३९॥ गच्छ क्षीरोदसम्भूता या वराप्सरसः पुरा। न्यासीकृत्य मया हस्ते शक्रस्य स्थापिताः स्वकाः ॥४०॥ तास्तस्मान्मम वाक्येन मृगयित्वा महामुने। आरोप्य तद्रथे सर्वाः सत्वरं स्वमिहानय ॥४१॥ इत्युक्तो हरिणा गत्वा नारदः स उपेत्य ताः। आनिन्येऽप्सरसः शक्रात्तद्रथेन समातरि ॥४२॥ तेन तासूर्पनीतासु प्रणतेनाप्सरःस्वथ। वत्सराजतनुजं च भगवानादिदेश सः ॥४३॥ नरवाहनदत्तैतास्तुभ्यमप्सरसो मया। दत्ता विद्याधरेन्द्राणां भविष्यच्चक्रवर्त्तिने ॥४४॥ त्वमासामुचितो भर्त्ता मार्यादिद्यैतास्तवापिताः। : कामदेवावतारो हि निमित्तस्य पुरारिणा ॥४५॥ तच्छ्रुत्वा पादपतिते तस्मिन् वत्सेश्वरात्मजे। लब्धप्रसात्समुदिते हरिर्मातलिमादिशत् ॥४६॥ नरवाहनदत्तोऽसावप्सरःसहितस्त्वया । प्राप्यतां स्वगृहं यावत्पद्या येनायमिच्छति ॥४७॥ एवं भगवतादिष्टः साप््सरस्कं प्रणम्य तम्। नरवाहनदत्तं स रथे मातलिगारथिम् ॥४८॥