कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

१४ कथासरित्सागर तद्रक्ष शरणापन्नं त्रैलोक्यैकप्रदीप माम्। हृदं दुःखाधकारं मे विदारय दयां कुरु॥३३॥ इत्यान्दिभिस्तदा वाक्यैर्भक्त्या स्तुवततो रविम्। चन्द्रस्वामिद्विजस्यास्य गगनादुच्चचार वाक्॥३४॥ तुष्टोऽस्मि चन्द्रस्वामिंस्तं न त्वं वधमवाप्स्यसि। मत्प्रसादाच्च पुत्रादिसङ्गमस्ते भविष्यति॥३५॥ इत्युक्तो दिव्यया वाचा जाताश्वस्तस्तत्र तस्थिवान्। चन्द्रस्वामी स शबरापहृतस्नानभोजनः॥३६॥ तावच्च स महीपालं स्वस्रा युक्तमरण्यगम्। पित्र्यैनायरयाक्रन्दविधुरं शङ्किताशुभम्॥३७॥ ददर्श तेन मार्गेण सार्थवाहः समागतः। महान् सार्थधरो नाम वृत्तान्तं पृच्छति स्म च॥३८॥ स तमाश्वास्य कृपया शिशुं दृष्ट्वा सुलक्षणम्। सार्थवाहो निनाय स्वं देशं स्वसुतसन्नितम्॥३९॥ तत्रासीत् स महीपालो बाल्येऽप्यग्निक्रियारतः। सन्ते तस्य वणिजः पुत्रस्नेहेन पश्यतः॥४०॥ एकदा नृपतेर्मन्त्री तारापुरनिवासिनः। ताराधर्माभिधानस्य कायातेनागतः पथा॥४१॥ विवेश सार्थवाहस्य तस्य मित्रं द्विजोत्तमः। गृहाननन्तस्वामीति सहस्त्रहयपदातिकः॥४२॥ स विश्रान्तोऽत्र तं दृष्ट्वा महीपालं शुभाकृतिम्। अपाग्निकार्याविरतं वृत्तान्तं परिपृच्छ्य च॥४३॥ अनपत्यो विदित्वा च सवर्णं सार्थवाहतः। तस्मादयाचत्परयार्थी मन्त्री सद् भगिनीं च ताम्॥४४॥ ततस्तौ तेन वैश्येन दत्वावानाय दारकौ। सार्थवाहेन सानन्तस्वामी तारापुरं ययौ॥४५॥ तत्र पुत्रीकृतस्तेन महीपालः स मन्त्रिणा। तस्थ्यौ सद् भवनेऽप्यस्य विद्याविपुलसम्पदि॥४६॥ अत्रान्तरं च यद्यु तं चन्द्रस्वामिनमेत्य सः। भिल्लाधिपः सिंहदंष्ट्रः पप्रच्छात्तस्याममापतत्॥४७॥