कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

६४४ कथासरित्सागर सिंहलेभ्यस्तु शुश्राव गतः स वणिजं निजम्। देशं कनकवर्माणं चित्रकूटामिधं पुरम् ॥६३॥ ततः कोटीश्वराख्येन वणिजा स समं ययौ। चन्द्रस्वामी चित्रकूटं तत्पोतोत्तीर्णवारिधिः ॥६४॥ तस्मिन् कनकवर्माणं वणिजं तमवाप सः। शशंस चाखिलं तस्मै स्वोदन्तं दारकोत्सुकः ॥६५॥ चैतं कनकवर्मा तौ भ्रातराविति सोऽस्य दारको। दर्शयामास यौ तेन लब्ध्वा नीतावटव्यतः ॥६६॥ चन्द्रस्वामी च तौ यावदीक्षते दारकावुभौ। तावन्नैव तदीयौ तौ तावन्यावेव कौचन ॥६७॥ ततः सबाष्पं शोकार्तों निराशो विललाप सः। इयद् भ्रान्त्वापि हा नाप्तो न पुत्रो न सुता मया ॥६८॥ धात्रा कुप्रभुणेवाशा दर्शिता मे न पूरिता। भ्रामितोऽस्मि च मिथ्यैव दूराद्दूरं दुरात्मना ॥६९॥ इत्यादि शोचन् वणिजा क्रमात् कनकवर्मणा। आश्वासितः स सेनाद्य चन्द्रस्वामी शुचाऽब्रवीत् ॥७०॥ वत्सरेणारमजो तौ चेन्न प्राप्स्यामि भुवं भ्रमन्। ततस्त्यक्ष्यामि तपसा गङ्गातीरे शरीरकम् ॥७१॥ इत्युक्तवन्तं तमथो ज्ञानी कोऽपि तमभ्यधात्। नारायण्या प्रभावात्तौ प्राप्स्यस्येवात्मजौ व्रज ॥७२॥ तच्छ्रुत्वा स प्रहृष्टात्मा भास्करानुग्रहं स्मरन्। वणिग्भिः पूजितः प्रायाच्चन्द्रस्वामी पुरात्ततः ॥७३॥ ततोऽग्रहारान् ग्रामांश्च चिन्वन् स नगराणि च। भ्रमन् प्रापैकदा सायं वनं प्रांशुबहुद्रुमम् ॥७४॥ तत्र क्षपयितुं रात्रिं कृत्वा वृत्तिं फलाम्बुभिः। स तस्थौ तरुमारुह्य सिंहव्याघ्रादिनाङ्किताम् ॥७५॥ अथाद्रवन् निशीथेऽत्र दृप्तं रा तरोरधः। महन्नारायणीमुख्यं मानुषञ्च रामागतम् ॥७६॥ उपहारान् समाहृत्य नानारूपान्द्विजातिताम्। प्रतीक्षमाणं देवस्य भैरवस्य बिलागमम् ॥७७॥