कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

१२४ कथासरित्सागर वस्त्रेणोपप गूढं मूढ दीयते न तु पीयते। अहं प्रधावितः किं नत्युपाहसत्ततं तन सः ॥११८॥ इतीष्टमप्यनिष्टाय जायतेऽविधिना कृतम्। तस्मान्न विधिमुत्सृज्य प्राज्ञः कुर्वीत किञ्चन ॥११९॥ मूर्ख पुरुषस्य तपस्विनाञ्च कथा अथात्राशूशूकारा च निजसत्यधुरन्धरात्। महान् पुत्रविन् कश्चिज् जन्मदरिद्रोऽभूत् पुमान् ॥१२०॥ तस्य देशान्तरं जातु गच्छतोऽन्वगात् सुतः। अटव्यां यामिनो मध्ये विषमं विहरन् पथिम् ॥१२१॥ शान्तो भटो मात्रं दृष्ट्वाऽज्जीयन्मुदञ्च तम्। स्नानार्थिनं पितरं पृच्छन्तमन्वगत् ॥१२२॥ वनञ्चिन्नि घटितं रूपित्सामान् फलमर्थिभिः। गच्छता त्रापुष्याग्निमस्तिना तद्धनं ययो ॥१२३॥ दृष्ट्वा फलाशनान्जटिलास्तत्र तापसान्। गाम्भयारुरनाभाभिर् युतां च नामनरिः ॥१२४॥ च्छात्रो रात्रौ पुत्रा मद्बुद्ध्यां यथाश्रुतान्। दूरावता साधनं गच्छान् गान्ध्र कश्चिन् ॥१२५॥ उच्चे ण दगृभान गाधारगाधमागता। गत्र गान्धुर्विन्त्राशूशूकारा भवदूदूध ॥१२६॥ स्थितं तु गान्ध्रा नास्य दनुना ऽरुरङ्गिना। आक्रार्यतां गच्छन् गान्ध्र्या भवदुदम् ॥१२७॥ तथा च निधने तस्मिन् गान्ध्रानाश्रयनि ययुन्। गान्ध्राश्य शृण्वन्ति यथा हम्भूता दृशित् ॥१२८॥ न महान्तो गुणा दूरं न शगामादिश्रयीः परे। विवरं दृष्ट्वा शशुकुलावद् दूरे नष्टा यथा द्रुमाः ॥१२९॥ तदिमेऽपि तपःशान्ता न गान्धार्या न तापसाः। गच्छत द्रष्टुं दूरेऽपि पश्यन्तो गान्ध्र नाम् ॥१३०॥ इति न दूरे नगरस्य पाश्वं द्रष्टुन्तपोधनम्। द्रष्टुमाययुः सर्वे च तत्रैते यत् प्रकीर्तिताः ॥१३१॥