कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

११६ कथासरित्सागर कश्चिच्च पार्वणं चन्द्रं दिदृक्षुः केनचिज्जडः। अङ्गुल्यभिमुखं पश्यत्यूचे दृष्टनवेन्दुना ॥३२॥ स हित्वा गगनं तस्यैवाङ्गुलिं तां विलोकयन्। तस्यौ न चन्द्रमद्राक्षीदद्राक्षीद्धसतो जनान् ॥३३॥ प्रज्ञया साध्यतेऽसाध्यं तथा च श्रूयतां कथा। काचिद्ग्रामान्तरं नारी गन्तुं प्रावर्त्ततैकका ॥३४॥ पथि सा च जिघृक्षन्तमकस्मादथ वानरम्। वञ्चयन्ती मुहुर्वृक्षं संस्थिता पर्य्यधत्तत ॥३५॥ स तं तस्यास्तरुं मूढो भुजाभ्यां कपिरावृणोत्। साप्यस्य बाहू हस्ताभ्यां तत्रेवापीडयत्तरोः ॥३६॥ तावच्च तस्मिन्निःस्पन्दे जातक्रोधे च वानरे। पथा तेनागतं कश्चिदाभीरं स्त्री जगाद सा ॥३७॥ महाभाग गृहाणेमं क्षण बाह्वोः प्लवङ्गमम्। यावद्रसनं च वणीं च विस्रस्तां सन्दधाम्यहम् ॥३८॥ एवं करोमि भजसे यदि मामिति वन सा। उक्तेनानुमेन तावत्तत्साऽथ तं कपिमग्रहीत् ॥३९॥ तताऽस्य धूर्ता कृष्ट्या सा स्त्री हत्वा च तं कपिम्। एकान्तमहोयुक्त्या तमाभीरं द्रुतमानयत् ॥४०॥ मिक्षिप्त्वथ सार्षेपु तं विहायव सैः सहं। सा जगामप्सितग्रामं प्रभारशितकिप्सपा ॥४१॥ द्रव्यं प्रभवं नामहृ प्रधानं साक्यसनम्। जीवत्यपशदिद्रागि धीदद्रिो न जीवति ॥४२॥ पटच्चरचोरयोः कथा शृणी शृणु नृपान्येकां विचित्राद्भुतां कथाम्। पटच्चरपनामानो चोरायास्तां पुरे क्वचित् ॥४३॥ उपा ग कृत्वा जानु वह्नित्यज्य पटं निशि। गपि च्छत्रा नृपगुप्तावागम्यं प्रविश्यान् ॥४४॥ तत्र कान्तस्थिा तं मा शिनिन् राजकन्यका। दृष्ट्रा गद्य गन्धात्त्ररामा स्वमुणाह्वयत् ॥४५॥