कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

[Page Header] १२                                      कथासरित्सागर

इति संचिन्त्य नृपतिर्मुञ्चत्स कर्परकलेवरम्। रक्षितुं स्थापयामास स्वभृत्यानब्रवीच्च तान्॥६१॥ यः शवेनाभिमार्गच्छेत् कर्तुं दाहादिकं न वः। अवष्टभ्यस्ततो रूप्ये पापो तां कुलदीपिकाम्॥६२॥ इति राज्ञा समादिष्टा रक्षिणोऽथ नृपतिं ते। रक्षन्तस्तस्थुरनिशं तत्कर्परकलेवरम्॥६३॥ तत् सोऽन्विष्य घटो बुद्ध्या राजपुत्रीमुवाच ताम्। प्रिये बन्धुः सखा योऽभूत् परं कर्परो मम॥६४॥ यत्प्रसादान्मया प्राप्ता त्वं सशङ्करनसञ्चया। स्नेहानुरूपमकृत्वास्य नास्ति मे हृदि निवृत्तिः॥६५॥ तत्तं गत्वानुशोचामि प्रक्षमाणः स्वयुक्तितः। श्मशानञ्च सस्करोम्यम्नौ तीर्थेऽस्यास्थीनि च क्षिप॥६६॥ भयं मा भूच्च ते नाहमबुद्धिः कर्परो यथा। इत्युक्त्वा तां तथैवाभूत् स महाप्रतिवोधकृत्॥६७॥ स दध्योदनमादाय कर्परे कर्परान्तिकम्। मार्गगत इवोपागाञ्छ्रकेत्र स्खलितं च सः॥६८॥ निपात्य हस्ताद् मद्धंक्त्वा च तं सदध्यन्नकर्परम्। हा कर्परामृतभूतेत्यादि तत्तन्वशोचत सः॥६९॥ रक्षिणां मन्दिरे तच्च भिन्नभाण्डानुशोचनम्। क्षणाच्च गृहमागत्य राजपुत्र्यै घटस्तदा॥७०॥ वयद्युदन बभूवेथ भृत्यः कृतकनप्रतः। अन्यं भृत्यमथारूढमद्यभाण्डं च पृष्ठतः॥७१॥ स्वयं च मत्तग्रामीणवेषो भूत्वा दिनक्षये। प्रस्खलन्निकटे तेषामगात् कर्पररक्षिणाम्॥७२॥ कस्त्वं क्व च ते भ्रातः क्व यासीति च तन्नतः। पृष्टः स धूर्तस्तानप्युवाच स्वस्खलिताक्षरम्॥७३॥ ग्राम्योऽहमेषा भार्या मे यासीत् श्वशुरं गृहम्। नदयथोपसिका नेयमानीता तत्कृते मया॥७४॥ सम्भाषणाच्च यूयं मे सञ्जाता सुहृदोऽधुना। : तदर्थे तन्न मध्यामि भव्याणामद्यमस्तु वः॥७५॥ इत्युक्त्वा मद्यमर्कक स ददौ तेषु रक्षिषु। ते हसन्तो गृहीत्वैव मुञ्चत स्वागिता अपि॥७६॥