मालतीमाधवम् (महाकवि भवभूति - शास्त्रीय शृंगार एवं तान्त्रिक प्रकरण नाटक सम्पूर्ण १० अङ्क)

नवमोऽङ्कः । २१३ तरुणतमालनीलबहुलोन्नमदम्बुधराः शिशिरसमीरणावधूतनूतनवारिकणाः । कथमवलोकयेयमधुना हरिहेतिमती- र्मदकलनीलकण्ठकलहैर्मुखराः ककुभः ॥ १८ ॥ (निःश्वस्य शोकार्तिं नाटयति ।) मकरन्दः—कोऽप्यतिदारुणो दशाविपाको वयस्यस्य संप्रति वर्तते । (सास्रम्) मया पुनरज्ञानेन वज्रमयेन किल विनोदः प्रारब्धः । (निःश्वस्य ।) एवं च पर्यवसितप्रायेव नो माधवप्रत्याशा । (सभयं विलोक्य ।) कथं प्रमुग्ध एव । हा सखि मालति, किमप- रम् । निरनुक्रोशासि । अपहस्तितबान्धवे त्वया विहितं साहसमस्य तृष्णया । विषादद्योतकमव्ययम् । तरुणेति । हा प्रिये, त्वमपि यदि मद्वियुक्ता जीवन्ती तिष्ठसि तत्कथमधुनेदृशो दिशो द्रष्टुं शक्यास्तत्कथमवलोकयेयम् । कीदृश्यः क- कुभ इत्यत आह—प्रौढतापिञ्छतरुवन्नीलास्तथा बहुला बहवस्तथोन्नमन्तो मेघा यासु ताः । तथा शीतमारुतावधूतप्रत्यग्रशीकराः । तथा हरिहेतिमतीरिन्द्रका- र्मुकयुक्ताः । तथा मदेन हर्षेण कला ये नीलकण्ठकलहास्तैर्मुखराः । अत्रेन्द्रचाप- व्याप्तास्तथा मदान्धबर्हिकलहैर्दुःशब्दान्विताः कथमवलोक्याः संप्रतीदृश्यां दशा- यामिति दुरालोकत्वे हेतुः । शाब्दो ध्वनिः । अर्थस्तूद्दीपनविभावत्वेन ॥ १८ ॥ विर- हिजनात्यन्तानभीष्टा उन्नमदम्बुधरादिभिर्व्याप्ताः कथमवलोक्या मादृशैरिति शो- कश्चित्तवैधुर्यम् । आर्तिः पीडा । नाटयति माधवभूतो नटो न तु माधव एव । यतोऽवस्थानुकृतिर्नाट्यमुच्यते । न च माधवः स्वस्यावस्थामनुकरोतीति युक्तम् ॥ मकरन्दः । कोऽपि वक्तुमप्यशक्यो दशाविपाको मरणावस्थारूपः । वज्रमयेन ॥ सुहृद्विनाशदर्शनदशायामपि जीवतीति वज्रमयत्वहेतुः । विनोदो दुःखनिवारणो- पायः । माधवस्य जीवनोपाय इति निःश्वस्य चिन्तयति-एवं चेति । आशा- सनोपायाभावादवसितप्रायेव समाप्तेव । सख्युः प्रियात्वेन सखीति संबोधनम् । किमपरं भवद्बहुदूषणोक्त्या प्रयोजनम् । निरनुक्रोशासि निर्दयासीत्येतावत्तैव त्वया संवृत्तानि स्वदूषणानि ज्ञेयानि । यथा त्वयानवलोकितः पतिर्यस्तत्प्राप्तिनिमित्तमा- रब्धमहामांसविक्रयप्रसङ्गेन लब्धजीवितं रक्षितवांस्तथा त्वमपि कुतोऽप्यतर्किताग- मया माधवजीवितं न रक्षसीति निरनुक्रोशा । अपहस्तितेति । मालतीसंबो- धनमपेक्षितमातृपित्रादिसंमतिरिति । यया त्वया तदानीमस्य माधवस्य लोभेन