मुकुन्दमाला स्तोत्रम् (कुलशेखर आलवार - संस्कृत मूल एवं सान्वय हिन्दी व्याख्या)

ముకుందమాల 87 జాతస్య హి ధ్రువో మృత్యుః ధ్రువం జన్మ మృతస్య చ, తస్మాదపరిహార్యేఽర్థే న త్వం శోచితు మర్హసి. -- గీత. 2.27 అనునట్లు జననమరణములు కలుగుచుండును. వ్యాధులు మనోవ్యా- ధులు అనుభవించెదను. ఇకముం దివి రాకుండుటకై నన్ను స్వీకరింపవల- యును. గొప్పవారిని ఆశ్రయించు పక్షమున వారే పిలుచుకొని పోవలెను. కాన నన్ను స్వీకరింపవలెను. స్వామి : మీరేమి చేసెదరు? నమ్మా : స్వామీ! నేను దాసభూతుడను. ఆస్తికుడను. నావం- టివారిని చేర్చుకొనువాడ వగుటచేతనే ని న్నడుగుటకు కారణ మగుచున్నది. నీవు లోకములయొక్క వ్యసనములను పోగొట్టువాడవు. స్వామి : శరీరము ధర్మసాధన మయినది కదా! ఇంకను కొన్ని యేండ్లుండరాదా? నమ్మా : స్వామీ! కొన్నిదినములీ లోకమున నుంటినేని నేను చెడిపో- దును. దాసుడ నను భావమే సమసిపోవును. ఈ లోకమును నాకు చూపవలదు. శీఘ్రముగ పిలిపించు కొమ్ము. స్వామి : లోకు లే రీతి చెడియున్నారు. లోక మెట్లు చెడియున్నది? నమ్మా : స్వామీ! నైవ కించి త్కరోమీతి యుక్తో మన్యేత తత్త్వవిత్, పశ్యన్ శృణ్వన్ స్పృశన్ జిఘ్ర న్నశ్నన్ గచ్ఛన్ స్వపన్ శ్వసన్. ప్రలపన్ విసృజన్ గృహ్ల న్నున్మిష న్నిమిషన్నపి, ఇంద్రియాణీంద్రియార్థేషు వర్తంత ఇతి ధారయన్. -- అని గీత. 5.8,9. శ్లోకములందు చెప్పబడిన పదుమూడు కార్యములందును అనగా నిద్రలేచినది మొదలు నిద్రించువరకు చేయుకార్యములందే మానవులు శ్రద్ధ గలిగియున్నారు.