अथ षष्ठोऽध्यायः

ब्रह्मादि देवताओंका कैलास जाकर श्रीमहादेवजीको मनाना

मैत्रेय उवाच

अथ देवगणाः सर्वे रुद्रानीकैः पराजिताः ।
शूलपट्टिशनिस्त्रिंशगदापरिघमुद्गरैः ॥ १
संछिन्नभिन्नसर्वाङ्गाः सर्त्विक्सभ्या भयाकुलाः ।
स्वयम्भुवे नमस्कृत्य कार्त्स्न्यैनैतन्न्यवेदयन् ॥ २
उपलभ्य पुरैवैतद्भगवानब्जसम्भवः ।
नारायणश्च विश्वात्मा न कस्याध्वरमीयतुः ॥ ३
तदाकर्ण्य विभुः प्राह तेजीयसि कृतागसि ।
क्षेमाय तत्र सा भूयान्न प्रायेण बुभूषताम् ॥ ४
अथापि यूयं कृतकिल्बिषा भवं
  ये बर्हिषो भागभाजं परादुः ।
प्रसादयध्वं परिशुद्धचेतसा
  क्षिप्रप्रसादं प्रगृहीताङ्घ्रिपद्मम् ॥ ५
आशासाना जीवितमध्वरस्य
  लोकः सपालः कुपिते न यस्मिन् ।
तमाशु देवं प्रियया विहीनं
  क्षमापयध्वं हृदि विद्धं दुरुक्तैः ॥ ६
नाहं न यज्ञो न च यूयमन्ये
  ये देहभाजो मुनयश्च तत्त्वम् ।
विदुः प्रमाणं बलवीर्ययोर्वा
  यस्यात्मतन्त्रस्य क उपायं विधित्सेत् ॥ ७
स इत्थमादिश्य सुरानजस्तैः
  समन्वितः पितृभिः सप्रजैशैः ।
ययौ स्वधिष्ण्यान्निलयं पुरद्विषः
  कैलासमद्रिप्रवरं प्रियं प्रभोः ॥ ८

श्रीमैत्रेयजी कहते हैं—विदुरजी! इस प्रकार जब रुद्रके सेवकोंने समस्त देवताओंको हरा दिया और उनके सम्पूर्ण अंग-प्रत्यंग भूत-प्रेतोंके त्रिशूल, पट्टिश, खड्ग, गदा, परिघ और