कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

१६२ कथासरित्सागर प्रदोषे चाययौ तस्यास्तत्प्रवाह्य पक्षिणि। गृहं रूपणिकायास्ताः शङ्खचक्रगदा वहन् ॥१५२॥ तत्रोपरि ततः स्थित्वा स्थानविस्तरशारदः सः। शब्दं चकार गम्भीरं रहस्यां श्रावयन्प्रियाम् ॥१५३॥ तं च श्रुत्वैव निर्याता साऽपश्यद्गरुडराजितम्। एतं नारायणरूपं व्योम्नि रूपणिका निशि ॥१५४॥ अद्य हरिरिहायातस्त्वदर्थमिति तेन सा। उक्ता प्रणम्य वव्रे स्म दयां तव करोत्विति ॥१५५॥ अथावतीर्य सद्यम्य सोऽङ्गसङ्गो विहङ्गमम्। विवेश वासभवनं स तया कान्तया सह ॥१५६॥ तत्र सम्प्राप्तसम्भोगः स निष्क्रम्य क्षणान्तरं। तयैव विहगारूढो जगाम नभसा ततः ॥१५७॥ देवता विष्णुभार्याऽहं मर्त्यैः सह न मन्मय। इति रूपणिका प्रातस्तस्थौ मौनं विधाय सा ॥१५८॥ कस्मादेवंविधा पुत्रि ! वर्तसे कथ्यतां त्वया। इत्यपृच्छत सा मात्रा ततो मकरदंष्ट्रया ॥१५९॥ निर्बन्धपृष्टा तस्य च सा मात्रे मौनकारणम्। शशंस रात्रिबृत्तान्तं वाषमित्कान्तरे स्फुटम् ॥१६०॥ सा तच्छ्रुत्वा ससन्देहा स्वप्नं च कुट्टनी निशि। ददर्श विहगारूढं सोऽनङ्गे ततः क्षणम् ॥१६१॥ प्रभाते च पटान्तःस्थामेत्य रूपणिकां रहः। प्रज्ञा मकरदंष्ट्रा सा कुट्टनीति व्यजिज्ञपत् ॥१६२॥ देवस्यानुग्रहात् पुत्रि ! त्वं देवीत्वमिहागता। महं च तेऽद्य जननी तन्मे देहि सुताफलम् ॥१६३॥ मुदानेनैव देहेन यथा स्वर्गं व्रजाम्यहम्। तथा देवस्य विज्ञप्तिं कुर्व्वप्यनुगृहाण माम् ॥१६४॥ तथेति सा रूपणिका तमेवार्थं व्यजिज्ञपत्। व्याजविष्णुं पुनर्नक्तं सोऽङ्गजङ्गोमुपागतम् ॥१६५॥