कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

७४ कथासरित्सागर तच्च भग्नोग्ऽद्य जातोऽपि क्षुरो मे कर्म कुर्वतः । एवं धात्र ममेदानीं क्षुरस्त्रुट्यत्पदे पदे ॥१६३॥ तच्च नवमानेष्य कुतो निरुपमहं क्षुरम्। अतो रोदिमि नष्टा हि जीविकेयं गृहे मम ॥१६४॥ इत्युक्ता सा मया भार्या मतिमाधादुपाय्यतः । रात्री राज्ञोऽस्य सुप्तस्य गुददन्तावभूतेक्षण ॥१६५॥ आ ससारादङ्गुष्ट सदस्य म स्वयोषि सा। विस्रब्धा अपि दृश्यन्ते विटचर्ममया स्त्रियः ॥१६६॥ अथैत्य तां निशि स्वैरं मद्भार्यामुपभुज्य सः। राजा शय्यादावलीकं सुप्तस्वामावृवन् स्मरन् ॥१६७॥ मद्भार्याप्यथ तं सुप्तं मत्वा तस्य शनैः शनैः । हस्तं प्रसारयामास गुदे दन्तोपलब्धये ॥१६८॥ गुदप्राप्ते च तत्पाणावुत्थाय सहसैव सः। डाकिनी डाकिनीत्युक्त्वा त्रस्तो राजा ततो ययौ ॥१६९॥ ततः प्रभृति सा तेन भीत्या त्यक्ता नृपेण मे। भार्या गृहीतसन्तोषा मदेकायतनं गता ॥१७०॥ एवं पूर्वं नृपाद् बुद्ध्या गृहिणी मोचिता मया। इति सां तापसीमुक्त्वा नापितः सोऽब्रवीत्पुनः ॥१७१॥ तदेतत्क्रमया कार्यमार्ये युष्माकमीप्सितम् । यया च क्रियते मातस्तन्दिं वच्मि ते शृणु ॥१७२॥ कोऽप्यन्तःपुरवृद्धोऽत्र स्वीकार्यो योऽब्रवीत्समुम् । [L23: जाया ते कदलीगर्भा डाकिनीति नृपं रहः ॥१७३॥ आरब्धवाया नाङ्गस्याः कश्चित्परिजनः स्वकः । सर्वं परो मेवसहो होतात्कुर्वीत किं न यत् ॥१७४॥ ततोऽस्मिन्त्रात्रि साधङ्के शवगान्निधि यत्नतः । हस्तपादादि कदलीगर्भाभामिनि निधीयते ॥१७५॥ तत्प्रभाते विनाक्यैव राजा सत्यमवेत्य तत् । शुद्धोक्तं कदलीगर्भा भीतस्तां त्यक्ष्यति स्वयम् ॥१७६॥ एवं सपत्नीविरहाद्देवी सुखमवाप्नुयात् । रक्षां च सा बहु मन्येत त्वाम् कपिश्चद् भवेच्च न ॥१७७॥