कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

२७२ कथासरित्सागर इति यावत्स नृपतिर्विचिकित्सन् विसम्भ्रमे । तावद्विवदमानौ द्वौ तत्र विप्रावुपैयतुः ॥१०३॥ तौ तं दृष्ट्वा नृपं तस्य पुरो न्यायार्थमूचतुः । एकोऽब्रवीत्प्रदत्ता मे गौरनेन सवत्सिना ॥१०४॥ तां मे प्रतिवदानस्य हस्ताद् गृह्णात्यसौ न किम् । अथापरोऽभ्यधाद्याहं कृतपूर्वप्रतिग्रहः ॥१०५॥ न धाषिता मे तत्कस्माद् ग्राहयत्येष मां बलात् । एतच्छ्रुत्वा नृपोऽवादीदाक्षेप्तायं न शुष्यसि ॥१०६॥ प्रतिगृह्य कथं दात्रे बलात् प्रतिददाति गाम् । इत्युक्तवन्तं तं भूपं शक्रो रम्भान्तरोऽब्रवीत् ॥१०७॥ राजन् जानासि चेदेवं न्याय्यं तज्जापकाद्विजात् । वरमभ्यर्थ्य सम्प्राप्तं कस्माद् गृह्णासि नामृत ॥१०८॥ ततो निरुत्तरो राजा जापकं तं जगाद सः । भगवन् स्वजपस्यार्थात् फलं वितर मे वरम् ॥१०९॥ बाढमेवं जपस्यार्थात् मदीयस्यास्तु ते फलम् । इति तस्मै ततो राज्ञे जापकः स वरं ददौ ॥११०॥ सर्वलोकगतिं लेभे तेन राजा स सोऽपि च । जापकः सनिवास्यानं देवानां लोकमाप्तवान् ॥१११॥ तत्र स्थित्वा बहून् कल्पान् पुनरागत्य भूतले । प्राप्य स्वतन्त्रतां योगात् सिद्धिं लेभे च शाश्वतीम् ॥११२॥ एवं स्वर्गाद्विबिमुखैः सिद्धेरेवाभ्यर्थते बुधैः । सा त्वयाप्ता स्वतन्त्रस्तद्राजन् स्वं वेश्माविश ॥११३॥ इत्युक्तः प्रसयोगेन मयेन मुमुदे परम् । सदारतनयामात्यो राजा चन्द्रप्रभोऽथ सः ॥११४॥ ततो द्वितीयं पाताल नीत्वा तेन मयेन सः । प्रावेश्यत गृहं दिव्यं पुत्रादिसहितो नृपः ॥११५॥ तत्रान्तर्ददृशुस्ते च सर्वं सुप्तमिव स्थितम् । महान्तमेकं पुरुषं पवित्रं शयनोत्तमे ॥११६॥ महौषधिघृताभ्यक्तं विकृताकृतिभीषणम् । विषण्णवदनाम्भोजदैत्यराजसुतामृतम् ॥११७॥