कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

७१२ कथासरित्सागर पितुश्च क्षपितार्थं किं वक्ष्यस यास्यसि क्व वा। तदितोऽद्यापि निर्याहि कल्याणे चेन्मतिस्तव ॥११६॥ एतत्तस्य वचः सख्यूर्र्वधीर्यं वणिग्युवा। मासेनाप्यव्ययीचक्रे तत्र कोटित्रयं स तत् ॥११७॥ ततो हृतस्वो दत्तार्धचन्द्रः सुन्दरीगृहात्। तया मकरदंष्ट्राख्य कुट्टन्या निरकाश्यत ॥११८॥ अर्थदत्तादयस्तं च गत्वा स्वनगरं द्रुतम्। तत्पित्रे तत्समाचख्युर्यथावृत्तमशेषतः ॥११९॥ स तत्पिता रत्नवर्मा तद्बुद्ध्वा दुःखितो भृशम्। कुट्टनीं यमजिह्वां तां गत्वावोचद्वणिग्पतिः ॥१२०॥ गृहीत्वा मूल्यमीदृक् त्वया मे शिक्षितः सुतः। हृत मकरदंष्ट्रा यत्सर्वस्वं तस्य हर्म्यया ॥१२१॥ इत्युक्त्वा पुत्रवृत्तान्तं तस्यै स समवर्णयत्। ततः सा यमजिह्वां तं वृद्धकुट्टन्यभाषत ॥१२२॥ आनाययेह पुत्रं ते करिष्यामि तथा यथा। सम्या मकरदंष्ट्रास्तत्सर्वस्वं स हरिष्यति ॥१२३॥ एवं तया प्रतिज्ञाते कुट्टन्या यमजिह्वया। तदद्य शीघ्र मन्विष्य भूय्या गानपुरःसरम् ॥१२४॥ रत्नवर्मा ततस्तस्य पुत्रस्यानयनाय च। तन्मित्रमर्थदत्तं च प्रजिघाय हितैषिणम् ॥१२५॥ अर्थदत्त स गत्वा च तत्काञ्चनपुरं पुरम्। तस्मै शं शंस सन्देशं शसदेवरवर्मणः ॥१२६॥ पुनरत्र धात्रवीमित्र माकार्षीस्त्वं बथा हि मे। तदद्य वेदषामद्भावो दृष्ट प्रत्यक्षासत्प्रथया ॥१२७॥ अथधन्तस्खया प्राप्ता दृष्ट्वा ततोऽपिऽऽवदम्। कः प्राज्ञा बाञ्छतिरतन् वश्यासु गिरसासु च ॥१२८॥ विमुच्यते वा भवता वग्गुपमौन्यमीदृशः। तावद्विगन्धो धीरदप नरो भागी शुभस्य च ॥१२९॥ यावन्नमति नेत्राण रामाविभ्रमभूमिषु। तदागच्छ पितुः पार्श्वं मय्यूप्रतिश्रोति कुरु ॥१३०॥