किरातार्जुनीयम् (घण्टापथ व सुधा टीका सहित)

१२२ | किरातार्जुनीयम् । | [ द्वितीयः

**समासः—**अन्तःप्रकृतीनां प्रकोपः, अन्तःप्रकृतिप्रकोपः, तस्माञ्जातोऽन्तःप्रकृतिप्रकोपजः। तरूणां शाखास्तरुशाखास्तासामन्ता इति तरुशाखाऽन्तास्तेषां निघर्षाज्जातो यः स तरुशाखान्तान्तनिघर्षजः ॥ ५१ ॥

**व्याकरणम्—**उपहन्ति = उप + हन् + लट् । हिनस्ति = हिस् + लट् + झस् ॥

**वाक्यान्तरम्—**अणुनाऽप्यन्तःप्रकृतिप्रकोपजेन विग्रहेण प्रभुरुपहन्यते। हि तरुशाखाऽन्तनिघर्षजेनानलेनाखिलो भूधरो हिंस्यते ॥ ५१ ॥

कोषः—'स्तोकाल्पक्षुल्लकाः सूक्ष्मं श्लक्ष्णं दभ्रं कृशं तनु । स्त्रियां मात्रा त्रुटिः पुंसि लवलेशकणाणवः' इत्यमरः । 'अस्त्रियां समरानीकरणाः समरविग्रहौ' इत्यमरः । 'भूधरः पर्वतः शैलौ गिरिगोत्राचलादयः' इति कोषः । 'प्रकृतिर्गुणसाम्ये स्यादामात्यादिस्वभावयोः' इति मेदिनी ॥ ५१ ॥

**सारार्थः—**यस्य राज्ञः स्वकीयमन्त्रिमण्डले मिथो न मैत्री स स्वयं नश्यति। यथा पर्वतोपरि जायमानशमीवृक्षशाखादिसङ्घर्षणाज्जातोऽग्निः स्वाधारं पर्वतमेव दहतीति ॥ ५१ ॥

**भावार्थः—**अपने मन्त्रियों के बीच में जरा भी विगाड़ हो तो वह मालिक को चौपट कर देती है । पर्वत पर वृक्षों की डारों की रगड़ से पैदा हुई आग समूचे पर्वत (पहाड़) को जला देती है ॥ ५१ ॥

तथापि कथं वर्द्धमानं शत्रुमुपेक्षेतेत्याशङ्क्य दुर्विनीतत्वादित्याह—

मतिमान्विनयप्रमाथिनः समुपेक्षेत समुन्नतिं द्विषः ।
सुजयः खलु तादृगन्तरे विपदन्ता ह्यविनीतसम्पदः ॥ ५२ ॥

मतिमानिति । मतिमान्प्राज्ञः । विनयं प्रमथ्नातीति विनयप्रमाथिनो दुर्विनीतस्य द्विषः समुन्नतिं वृद्धिं समुपेक्षेत । उपेक्षायाः फलमाह—तादृगविनीतोऽन्तरे क्वचिद्रन्ध्रे सुजयः सुखेन जेतुं शक्तः खलु । हि यस्मादविनीतसम्पदो विपदन्ताः विपन्मर्यादाकाः । अनर्थोदर्का इत्यर्थः ॥ ५२ ॥

**अन्वयः—**मतिमान्, विनयप्रमाथिनः, द्विषः, समुन्नतिं, समुपेक्षेत । तादृग्, अन्तरे, सुजयः, खलु । हि, अविनीतसम्पदः, विपदन्ताः ( भवन्ति ) ॥ ५२ ॥

**सुधा—**मतिमान् = धीमान्, विचारवानित्यर्थः । विनयप्रमाथिनः = विनयहीनस्य, अनयस्य, उद्धतस्येत्यर्थः । द्विषः = शत्रोः, समुन्नतिम् = अभ्युदयं, समुपेक्षेत = न तदर्थचिन्तितो भवेदिति भावः । तादृग् = उद्धतः, शत्रुरिति शेषः । अन्तरे = मध्ये, एवं, सुजयः = सुखेन जेतुं योग्यः, खलु = किल । हि = यतः, अविनीतसम्पदः = उद्धतैश्वर्याणि, विपदन्ताः = दुःखपरिणामाः भवन्तीति शेषः । धनमपि विचारवतां विनयिनामेव सुखावसानं, नहि = मद्योद्धतस्येत्यर्थः ॥ ५२ ॥

**समासः—**विनयं प्रमथ्नातीति विनयप्रमाथी, तस्य विनयप्रमाथिनः । विपद् अन्ते यासां विपदन्ताः । अविनीतस्य सम्पदोध्ऽविनीतसम्पदः ॥ ५२ ॥