सात्वत संहिता (पाञ्चरात्र आगम - भगवान् सङ्कर्षण-नारद संवाद सान्वय सटीक)

सप्तदशः परिच्छेदः ३८९ शरीरविटपं तेन सेचयेच्च नखावधि ॥ २७५ ॥ एवं कृत्वाऽर्चयेद् भूयो मन्त्रं मण्डलकुम्भगम् । कुम्भं तं शयनागारे ऊर्ध्वदेशे निधाय वै ॥ २७६ ॥ वस्त्रपीठोपरिस्थं तु च्छन्नं कृत्वा तु वाससा । तत्रापि दिग्विदिकूस्थं च दद्यात् पूर्णघटाष्टकम् ॥ २७७ ॥ अच्छिन्नप्रसरं धूपं दीपपात्रं घृतादिना । फलपुष्पौषधीदीपलाजाः सिद्धार्थकं दधि ॥ २७८ ॥ पात्रसङ्घं तदग्रे तु कृत्वा चाथ बलिं हरेत् । बलिदानप्रकारकथनम् निशामुखे तु सम्प्राप्ते सर्वदोषप्रशान्तये ॥ २७९ ॥ एकस्मिन् वै समादाय पात्रे यत् कल्पितं विभोः । आपुष्पधूपदीपाच्च उपसंगृह्य यत्नतः ॥ २८० ॥ तद्भूतदत्तमन्यस्मिन् षण्णां वा तत्पृथक् पृथक् । स्वदीपालङ्कृतं कृत्वा स्वघटोपरि विन्यसेत् ॥ २८१ ॥ रक्षरक्षपदोपेतं मन्त्रमस्त्रयुतं स्मरेत् । रक्ष्यस्य शिरसि भ्राम्य यथा दत्तं क्रमेण तु ॥ २८२ ॥ सत्त्वशुद्धांस्तथा भूयो मद्भक्तान् बलिवाहकान् । अस्त्राभिमन्त्रितान् दद्यात् तेषां सिद्धार्थकान् करे ॥ २८३ ॥ प्रजप्य भस्मना कुर्याल्ललाटे तिलकं तु वै । प्रवाहयेद् बलिं मन्त्री हागाधेऽम्भसि वै पुरा ॥ २८४ ॥ चत्वरे वृक्षमूलेऽथ ग्रामाद् वा नगराद् बहिः । देवभूतबलिक्षेपो विहितश्चात्र कर्मणि ॥ २८५ ॥ धूमायन्तं च सिद्धार्थैर्वह्निपात्रं पुरोदितम् । तेनैव बलिपात्रेण सोदकेन समन्वितम् ॥ २८६ ॥ त्यजेत् कूपसमीपे तु वाप्यां वा निकटे तरोः । बलिं क्षिप्त्वा समाचम्य धौताङ्घ्रिकरपल्लवः ॥ २८७ ॥ रक्ष्यावनौ सुलिप्तायां परितः शोधितस्य च । तन्मूर्ध्नि दीपपात्रे च सिद्धार्थक्षेपमाचरेत् ॥ २८८ ॥ प्रजप्य बहुशोऽस्त्रेण मूलसम्पुटितेन च । बध्नीयात् सप्तरात्रं तु प्रत्यहं तस्य चाम्बरे ॥ २८९ ॥