ऐतरेय आरण्यक (ऋग्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी व्याख्या)

अध्या० ४ ख० १(२१)] ऐतरेयारण्यकम् । १५९

निषिध्यते । अन्यत्प्रकृतादात्मनो विलक्षणं किंचन किंचिदपि वस्तु न मिषत् । धातू- नामनेकार्थत्वान्नासीदित्युक्तं भवति । न च जगदुत्पादनाय मायाख्यायाः शक्तेरङ्गी- कार्यत्वादन्यसद्भावः शङ्कनीयः । आत्मशक्तित्वेनावस्तुत्वेन च मायायाः पृथग्गणनान्- र्हत्वात् । न हि भृत्येभ्यो जीवितं प्रयच्छन्तः स्वामिनस्त्वैतद्धनं त्वदीयेशक्तेश्चैताव- दिति विभज्य गणयन्ति । नाप्यवस्तुभूतं चन्द्रप्रतिबिम्बादिकमभिलक्ष्य द्वौ चन्द्रमसौ वस्तुभूतावित्येवं बुद्धिमन्तो व्यवहरन्ति । तस्मादङ्गीकृतायामपि मायायामात्मनोऽखण्डै- करसात्मतायां न कोऽपि विघ्नोऽस्ति । ईदृशः स यदि तत्रापि जगदनुवर्तेत तदानीं व्यर्थोऽयमग्रशब्दप्रयासः स्यात् । सामानाधिकरण्यं तु बाधायामप्युपपद्यते । यस्त्वदी- यश्चोरः स स्थाणुरित्येवं बाधदर्शनात् । तद्वदत्रापि यज्जगत्त्वेनेदानीं प्रतिभासते तज्ज- गन्न भवति किं त्वात्मैवेत्येवं योजनीयम् । नन्विदानीमपि तत्त्वदृष्ट्या नेदं जगत्किंत्वा- त्मैव । बाढम् । तथाऽपि बुभुत्सोर्मूढस्य जगत्त्वप्रत्ययदाढ्र्यादमुमवविरोधभ्रमो मा भूदिति सृष्टेः प्राचीनकाल उपन्यस्यते । कालस्यापि सृष्ट्यन्तर्भावात्कालवाचकोऽग्रश- ब्दोऽनुपपन्न इति चेन्न । परप्रसिद्धद्यनुसरणार्थत्वात् । परप्रसिद्ध्या परो बोधनीय इति न्यायः । परैस्तु बुभुत्सोः पूर्वसृष्टिर्वर्तमानसृष्ट्यार्मध्ये प्रलयकालप्रसिद्धिरस्त्यतस्तदीय- भाषया बोधयितुमग्र इत्युच्यते । अनेनैव न्यायेनाऽऽत्माऽऽसीदिति शब्दद्वयं परप्रसि- द्ध्या योजनीयम् । अन्यथा पुनरुक्तिपरिहाराय शब्दद्वयस्यार्थभेदेऽङ्गीकृते सति सत्ता- विशिष्ट आत्मेत्येवं प्रतिभासादाखण्डार्थत्वं हीयेत । श्रुतेस्त्वात्मशब्दसच्छब्दौ पर्या- यत्वेनाभिमतौ । अत एव—" आत्मा वा इदमेक एवाग्र आसीत् " इत्यस्य स्थाने छन्दोगाः—" सदेव सौम्येदमग्र आसीत् " [छा० ६ । २ । १ ।] इति पठन्ति । सर्वथा सर्वभेदशून्य आत्माऽत्र विवक्षितो न तु हिरण्यगर्भादिर्लौकिक आत्मा ।

एतच्च तृतीयाध्यायस्य तृतीयपादे चिन्तितम्—

“आत्मा वा इदमित्यत्र विराट्स्यादथवेश्वरः ।
भूतसृष्टेनेश्वरः स्याद्गवायाद्यननाद्विराट् ॥
भूतोपसंहृतेरीशः स्यादद्वैतावधारणात् ।
अर्थवादो गवाद्युक्तिर्ब्रह्मात्मत्वं विवक्षितम् ॥

“ आत्मा वा इदमेक एवाग्र आसीत् ” इत्यत्र विराट्स्यादथवेश्वर इति संदेहे विराडेवाऽऽत्मशब्दवाच्यो नेश्वरः । कुतः । “ स ईक्षत लोकान्नुसृजै ” [ ऐ० आ० २ अ० ४ ख० १ ] इति पञ्चभूतसृष्टिमनुक्त्वा लोकमात्रसृष्टेरभिधानात् । ईश्वरप्र-

---

१ ग. ॰दकमा॰ । २ क. ख. ॰थगभिधाना॰ । ३ क. ख. बाध्यताया॰ । ४ ग. ॰र्भावसद्भावा॰ । ५ घ. ङ. ॰रस्परबु॰ । ६ ग. ॰स्य बु॰ । ७ ग. ॰तैश्चाऽऽत्म॰ । ८ क. ख. ग. ॰न्ति । सर्वभे॰ । ९ ख. ग. ॰राडे॰ ।