गान्धर्व तन्त्र (शैव-शाक्त आगम - मन्त्र-रहस्य, यन्त्र एवं देवतोपासना सटीक)

२०६ गन्धर्वतन्त्रे । भावनांवशसंपन्नो विहरेत् तु तदिच्छया ॥ ३० ॥ देव्युवाच क[स्य?थं] वा क्रियते पूजा [न?नु]गृह्येत निवेदितौ । कथं वा प्रत्ययं चेतस्तदुपायं वद प्रभो ॥ ३१ ॥ ईश्वर उवाच साधु पृष्टं त्वया भद्रे स्मरणान्मुक्तिदायकम् । शिवंरूपं परं ब्रह्म अनुत्तरपदं महत् ॥ ३२ ॥ तदन्तःस्थं परं ब्रह्म ज्योतीरूपं सनातनम् । स्वयं प्रकाशते ह्यात्मा मेघापायेऽंशुमानिव ॥ ३३ ॥ अभ्यसेद् बहुशस्तत्र श्रुतिदर्शितवर्त्मना । वर्णरूपं तु शब्दस्य तन्मय्यस्तत्क्रियास्तथा ॥ ३४ ॥ जप्त्वा कृत्वा भवेत् सिद्धिर्भोगमोक्षमयी तर्तः । यावन्मनो लयं याति तस्मिन् स्वात्मनि चिन्मये ॥३५॥ तावदिष्टमनुं मन्त्री जपहोमैः समाचरेत् । अतः परं न किंचित् तु कृत्यम(सि?स्ति)तदात्मनः ॥३६॥ विदिते परमे तत्त्वे समस्तैर्नियमैरलम् । तालवृन्तेन किं कार्यं लब्धे मलयमारुते ॥ १ ३७ ॥ अवश्यं च भावि फलं तदासौ तत्करोति यः । आस्तिकः स तु विज्ञेयः क्रमान्मोक्षे प्रतिष्ठितः ॥३८॥ ४ प्राप्य न्यसेत्तदा तस्मिन् कृत्वा तद्रहितं न्यसेत् । उभयात्मकं तु विन्यस्य स संन्यासी मुनिर्मतः ॥३६॥ १ 'तात्' ख पाठ । २ 'श' क पाठ । ३ 'द्धेभो' क. पाठ । ४ 'मयास्तु त' क पाठ ।