कबीरपंथी शब्दावली

शब्दावली

(१२३)

टान ब्रह्मांड कीन्हो । तुही सर्वको सर्वदा सुःख दीन्हो ॥ बसे सर्वमें सर्वरूपं दयालं । नमोहं नमोहं कवीरं कृपालं ॥१०॥ जुदे सर्वतेहो मिले सर्वजीवं । अमै नाथ सर्वे लहे नाहि सोवं । भई जोर माया असो चित्ताहलं । नमोहं नमोहं कवीरं कृपालं ॥११॥ सबे संतकारं सु तोही बतावैं । यही वेद ब्रह्मादि षट्शास्त्र गावैं ॥ जपै नाम तेरो भजे जो त्रिकालं । नमोहं नमोहं कवीरं कृपालं ॥१२॥

लहे ज्ञान विज्ञान कैवल्यपूरं । महामोहमाया रहे ताहि दूरं ॥ लखी ताहि डरपे महाचित्त कालं । नमोहं नमोहं कवीरं कृपालं ॥१३॥ तजो विषय विस्मादके दुःख भाई । भजो रे कवीरं सदा सुःखदाई ॥ विनय हों करो कवीरं धन्य पाप भालं । नमोहं नमोहं कवीरं कृपालं ॥१४॥ चहो मोद जो नित्त चित्ते विचारं । कवीरं कवीरं कवीरं पुकारं ॥ गहो चरण रहो रत तजो भर्मजालं । नमोहं नमोहं कवीरं कृपालं ॥१५॥ सदादासपै तो कृपा जो विचारं । गऊ बच्छ ये तो हृदय प्रीतधारं ॥ तजे स्वाभि ऐसो जु हैं निष्ठ-भालं । नमोहं नमोहं कवीरं कृपालं ॥ १६ ॥ कवीर अष्टक जो सुने औ सुनावे । पढे प्रेम युक्ता सो मुक्ता कहावे ॥ धरे संत प्रीते करे कंठमालं । नमोहं नमोहं कवीरं कृपालं । बिने दास मर्यादकी चित्त दीजे ॥ १७ ॥ प्रभु दासको दास तो मोहिं कीजे ॥ सदा दीनके तो हरो दुःख जालं । नमोहं नमोहं कवीरं कृपालं ॥१८॥

कवीर स्मृष्टिकारणं अस्थूलसूक्ष्मधारणं, कवीरसंतरंजनं दरिद्रदोषभंजनं । कवीर ब्रह्मद्वयं अखंडव्यापतं स्वयं, प्रणम्य पादपंकजं कवीर सद्गुरुं अजं ॥११॥ कवीर सत्तसुकृतं सुनीन्द्रकारुणायतं, कवीरयोगजीतयं अर्चित अन्नअन्ययं ॥ कवीरज्ञानवर्धनं दयाल पाल सज्जनं, प्रणम्य पादपंकजं कवीर सद्गुरुं अजं ॥२॥ कवीर सर्वलायकं सभक्तमुक्तिदायकं, कवीर त्वं भजामि हं विदे-