कर्पूरमञ्जरी (महाकवि राजशेखर - प्राकृत सट्टक एवं सान्वय हिन्दी व्याख्या)

१२२ कर्पूरमञ्जरी

सँत्थो णंददु सज्जणाण सअलो वग्गो खलाणं पुणो णिच्चं खिज्जदु भोदु बंभणजणो सच्चासिहो सब्बदा । मेहो मुंचदु साचेदं पि सलिलं सस्सोचिअं भूतले लोओ लोहपरम्मुहो णुदिअहं धम्मे मदि भोदु अ ॥ २२ ॥ (इति निष्क्रान्ताः सर्वे ।) इति चतुर्थं जवनिकान्तरम् । सार्थो नन्दतु सज्जनानां सकलो वर्गः खलानां पुन- र्नित्यं खिद्यतु भवतु ब्राह्मणजनः सत्याशीः सर्वदा । मेघो मुञ्चतु संचितमपि सलिलं सस्योचितं भूतले लोको लोभपराङ्मुखोऽनुदिवसं धर्मे मतिर्भवतु च ॥ इति श्रीमद्द्विद्वृन्दवन्दितारविन्दसुन्दरपदद्वन्द्वकुन्दप्रतिमयशःप्रकरप्र- खरकठोरकिरणकरप्रभप्रतिभप्रभासरभट्टात्मजवासुदेवविरचिते कर्पूरमञ्जरी-प्रकाशे चतुर्थं जवनिकान्तरं समाप्तम् । समाप्तोऽयं ग्रन्थः । 1 'तणुदिभहं विप्फुरंतो मणीसिजणसअलगुणविणासअरो । रित्तत्तणदारग्गी विरमउ कमलावडकखवरिसेण ॥' इति चात्र पाठो लभ्यते । एवमेव 'जं मुद्धं, तिमिसं णवं च पणसं जे पारिभद्ददुमा 'जे षंडा कमलाण किं च कुसुमं जं केअईसंभवं । संके तुज्झ कलेवरे गुणगणं लद्धं बला तारिमा रोमंचा फुडपुट्टकंटअमिसा णेल्हंति णिस्सुच्छसा ॥ भैरवानन्दः- अण्णं किं दे पिअं करीअदु ? तथा वि इदं भोदु,— अणुदिवहं विप्फुरंतो मणीसिजणसअलगुणविणामकरो । रित्तत्तणहारग्गी विरमउ विमलाक्रडक्ख व रिसेण राजा- इदो वि परे किं पिअं जदो,- देवी रोसकसाअमाणसबई णो होइ सावत्त ए लद्धापुण्णससंकमंडलमुही सिंगारसंजीविणी । संजाभा भवि चक्कवट्टिपमदी किं अण्णमब्भत्थणं सव्वं तुज्झ अणुग्गहेण भरिअं जं माणुसे लब्भइ ॥' इत्यधिकः पाठः ।