कर्पूरमञ्जरी (महाकवि राजशेखर - प्राकृत सट्टक एवं सान्वय हिन्दी व्याख्या)

२६ बालभारतम्

(दुर्योधनः सुरेखायाः कण्ठे परिधत्ते ।) सुनन्दा—(हसन्ती ।) हंहो महाराज दुर्योधन ! युधिष्ठिरकण्ठनिवे- शिनमीदृशं हारं समर्थास्तादृशजनयोग्यं यत्करोषि तन्न रोहिणीवल्लभ- कुलोचितमनुतिष्ठसि । भीमः—साधु सुनन्दे ! साधु । उचितमभिहितम् । सुरेखा—अयि उड्डामरशीले ! द्यूतजितेऽपि यन्त्रणा । शकुनिः—(स्वगतम् ।) प्रतिभावती सुरेखा । (युधिष्ठिरं प्रति प्रका- शम् ।) अपरः पणः क्रियताम् । युधिष्ठिरः—संपादिता तातधृतराष्ट्रस्याज्ञा तदास्ताम् । शकुनिः—(विहस्य ।) दुर्योधने क्रीडति कथं धर्मराजो विरमति ? नन्वधुनैव प्रतिज्ञातम्—‘आहूतो न निवर्तेय द्यूताय च रणाय च’ । युधिष्ठिरः—(सुनन्दामलोक्य सस्मरणम् ।) यद्येवम्,— कुर्वन्त्यो नयनैरपाङ्गतलैर्दीर्घायुषं मन्मथं तन्वन्त्यो हृदि रागिणां रतिमहावल्लीविलासाङ्कुरम् । न्यस्यन्त्यो मदिरामदस्य च हठात्काञ्चिन्मनोहारिता- मङ्गैर्मुग्धमधूकपाण्डुभिरिमा वाराङ्गना मे पणः ॥ १७ ॥ भीमः—भवतस्तु कः पणः ! दुर्योधनः— सुधावीचीमुचां वाग्भिर्विभ्रमावलिकुण्डलः । ममापि वारनारीणां स्मरस्मेरो गणः पणः १८ ॥ (उभौ क्रीडतः ।) शकुनिः—जितं जितं महाराजदुर्योधनेन । दुर्योधनः—सुरेखे ! त्वमेतासां सुनन्दाप्रभृतीनामधिष्ठात्री भव । सुरेखा—यत्कुरुपतिराज्ञापयति । (प्रणमति ।)