कर्पूरमञ्जरी (महाकवि राजशेखर - प्राकृत सट्टक एवं सान्वय हिन्दी व्याख्या)

द्वितीयं जवनिकान्तरम् ५९ विदूषकः—देव ! इदं परमत्थ विष्णवीअदि,— जिस्सा दिट्ठी संरलधवला कज्जलं तीअ जोग्गं जा णिन्थिण्णत्थणकलसिणी रेहइ तीअ हारो । चक्राआरे रमणफलए को वि फंचीमरट्टो जिस्सा तिस्सा पुण वि भणिमो भूसणं दूसणं च ॥ २३ ॥ राजा—( पुनन्नामुपधाय । ) तिवलिवलियणाहीगाहमूलेसु लग्गं थणकलसणिभगाडम्बररेसुसमंत । विदूषकः— देव ! एतत्परमार्थं विज्ञाप्यते,— यस्या दृष्टिस्तरळधवला कज्जलं तस्या योग्यं या निस्तीर्णस्तनकलशिनी शोभते तस्या हारः । चक्राकारे रमणफलके कोऽपि काञ्च्याडम्बरो यस्यास्तस्याः पुनरपि भणामो भूषणं दूषणं च ॥ यदेतादृशं दृष्ट्यादि कान्तायान्तिष्ठति तदा भूषणाभावेऽपि शोभाविशेषः स्वाभा- विकोऽवभासत एवेति नातिप्रयोजनवत्त्वाद्वूषणमपि दूषणमिव भवतीति दूषणभूष- णयोः प्रयोजनाभावत्वेन साम्यम् । अथवा दूषणं भूषणमिव भवति । अयमर्थः— एतादृशदृष्ट्यादिमत्या अष्ठमीचीनवस्तुसंबन्धोऽपि भूषणतुल्य एव भवति, शोभा- हरित्वाभावात् । अत एव कविचूडामणिना भगवता कालिदासेनापि कथितम्—‘किमिव हि मधुराणां मण्डनं नाकृतीनाम्’ (शाकु० १।२०) इति । राजा— त्रिवलिवलितनाभीगाढमूलेषु लग्नं स्तनकलशनिभागाडम्बरेष्वनुसमन्तम् । १ विससण इदं पत्थ मिति पाठः क्वचित् पठ्यते । २ ‘तरलधवळा’ इति टीका- युक्तः ।