कर्पूरमञ्जरी (महाकवि राजशेखर - प्राकृत सट्टक एवं सान्वय हिन्दी व्याख्या)

८२ कर्पूरमञ्जरी विदूषकः—भो वअस्स ! किं तुमं भज्जाजिदो पेइव किं पि किं पि कुरुकुराअंतो चिट्ठसि ? राजा—वअस्स ! पिअं सुविणअं दिट्ठं । तं अणुसंधामि । विदूषकः—ता कीदिसं तं कहेदु पिअवअस्सो । राजा— आणे पंकरुहाणणा सुविणए मं केलिसंभागदं कंदोट्टेण तडत्ति ताडिदुमणा हत्थंतरे संठिदा । ता कोवेण मए वि सत्ति गदिदा दिट्ठी घरिल्लंचले तं मोत्तूण गदं च तीअ सहसा पट्टा खु णिद्दा वि मे ॥ ३ ॥ विदूषकः—(स्वगतम् ।) भोदु एवं दाव । (प्रकाशम् ।) भो वअस्स ! अज्ज मए वि सुविणअं दिट्ठं । राजा—(सविलासम् ।) ता कहिज्जदु कीदिसं तं सुविणअं ।

विदूषकः— भो वयस्य ! किं त्वं भार्याजित इव किमपि किमपि कुरुकुरायमाणस्तिष्ठसि ! राजा— वयस्य ! [प्रियं] स्वप्नं दृष्टम् । तमनुसंदधामि । विदूषकः—तद् [कीदृशं तत् ] कथयतु प्रियवयस्यः । राजा—