कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

९२ कथासरित्सागर उत्तरोत्थो मया दृष्टः पूर्वमेव सदाशयः। राज्ञाप्यमानितश्चाद्य सन्निमित्तमिति ध्रुवम् ॥१३२॥ एवमन्योन्यमालोक्य तौ रात्रिमतिवाह्य च। प्रातरावामगच्छाव वामदत्तं महीपते ॥१३३॥ तत्र गत्वस्य पृष्ठेऽपि प्रविशन् कथमप्यहम्। प्राविशं मम पश्चाच्च दासवर्मा रघूत्तमम् ॥१३४॥ उपविश्याथ निकटे क्षिप्रं पृष्टो मया नृप। अकारणं वधो दत्तो यस्मै विमना इति ॥१३५॥ मङ्क्त्वापि तपश्चामरं मूर्ध्नो मान्याहृत। दासवर्मा ततस्तेन मद्भूतं दास्यमब्रवीत् ॥१३६॥ धनं मम म्यागवादीति प्रागुक्तं यद् वे त्वया। तेनाहं कृतवानद्य व्यप्यमानवरा जिनि ॥१३७॥ स्वप्ने हतो मया दृष्टो नभोगन्यामम्बजम्। मदन च्छिन्दन् शराणि कुमारत विरानितम् ॥१३८॥ ततश्च निर्गता तस्माद्दिव्या स्त्री पद्यडाम्बरा। रूप देवं मृगं गां च प्रविष्टा गगनध्वजम् ॥१३९॥ इयद्दृष्ट्वा प्रबुद्धोऽस्मि मन्ये गां च गरण्डसी। दक्षस्य यत्न भावात् गच्छद्धिनं न मन्य ॥१४०॥ तच्च निशम्यैतत् शरद्मनि गच्छताम्। मामत्तमोन... गात्रान्... ॥१४१॥ शिखामत् प्रवरनं कान्तं विद्या गुमान्। अधिशेतनि तान्येताय वध्वा दया ॥१४२॥ मम मन विता द्यूता कमोन प्रतिमातः। विचर दि नू ममाद्य कायव्यथास्त्वि ॥१४३॥ ततोऽवदत् गच्छामीत्याभि गता। प्राप्तं सर्वविदानां मम दैवम् मां ॥१४४॥ सा तु निन्दामि त्वां पाखण्डिनं सहस्रिधा। ... गच्छं त्यक्त्वा विहायस्याम् ॥१४५॥ ततश्चिन्तां गतः सोऽथ तच्च वृत्तान्तमब्रवीत्। ... ॥१४६॥