कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

५७ कथासरित्सागर सा दृष्टा दृष्टपूर्वं तं विप्रं राजानमभ्यधात् । तात मिथ्यैव भूयोऽपि किञ्चिद् वक्ष्यत्यसाविति ॥९९॥ शक्तिदेवस्ततोऽवादीदहं सत्यं नृपाय वा । वच्मि राजसुते त्वं तु वदैव मम कौतुकम् ॥१००॥ मया कनकपुर्यां त्वं पर्यङ्के गतजीविता । दृष्टा ऽहह न पश्यामि जीवन्तीं भवतीं कथम् ॥१०१॥ इत्युक्ता शक्तिदेवेन साभिज्ञानं नृपात्मजा । सद्यः कनकरेखा सा जगादैव पितुः पुरः ॥१०२॥ तात दृष्टामुना सत्यं नगरी सा महात्मना । अचिराच्चैष भर्ता मे तत्रस्थाया भविष्यति ॥१०३॥ तत्र मद्भगिनीश्चान्यास्तिस्रोऽप्य परिनेष्यति । विद्याधराधिराज्यं च तस्यां पुरि करिष्यति ॥१०४॥ मया त्वद्य प्रवेष्टव्या स्वा तनुश्च पुरी च सा । मुनेः शापादहं ह्यत्र जाताऽभूवं भवद्गृहे ॥१०५॥ यदा कनकपुर्यां ते गेहमालोक्य मानुषः । मर्त्यभावभृतस्तत्स्वप्रतिभवं करिष्यति ॥१०६॥ तदा ते शापमुक्तिश्च स च स्यान्मानुषः पतिः । इति मे च स शापान्तं पुनरेवाऽदिशन्मुनिः ॥१०७॥ जातिस्मरा च मानुष्येऽप्यहं ज्ञानवती तथा । तद्ब्रजाम्यधुना सिद्धये निजं वैद्याधरं पदम् ॥१०८॥ इत्युक्त्वा राजपुत्री सा तनुं त्यक्त्वा तिरोदधे । तुमुलश्चोदभूत्तस्मिन्नाक्रन्दो राजमन्दिरे ॥१०९॥ शक्तिदेवोऽप्युभयतो भ्रष्टस्तत्रैवुदत्तरे । श्लेशे प्राप्यापि न प्राप्ते ध्यायस्ते द्वे अपि प्रिये ॥११०॥ निन्दन्खिन्नोऽपि चात्मानमसम्पून्नमनोरथः । निर्गत्य राजभवनात् क्षणादेवमचिन्तयत् ॥१११॥ अभीष्टं भावि मे तावदुक्तं कनकरेखया । तत्किमर्थं विषादामि सत्त्वाधीना हि सिद्धयः ॥११२॥ पथा तेनैव कनकपुरीं गच्छामि तां पुनः । भूयोऽप्यवश्यं दैव मे तत्रोपायं करिष्यति ॥११३॥ इत्यालोच्यैव स प्रायाच्छक्तिदेवो पुरस्ततः । असिद्धार्था निवर्तन्ते नहि धीराः कृतोद्यमाः ॥११४॥