कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

४१९ कथासरित्सागर भक्तलिप्समरे' गृहं रन्तोप भुञ्जिनाऽभूत् । दद्यप्रियतिथिप्रसङ्गेन प्रमितमदननो ॥९२॥ एश्वतोऽपि च पिण्डिरवनामच्छादनमप्यभूत् । सुदुर्लभतरं यस्मैचित्तदावाभ्यामश्रीयत ॥९३॥ अथानोदमवतीत्रो दुर्भिक्षस्तन पाबयोः । भूयश्चमम्बुहं प्राप्यमल्पमल्पमुपानमत् ॥९४॥ तत शूलामवपुषो दानेनैववसीदतोः । कदाचिदागादाहारकाले क्लान्तोऽतिथिर्द्विजः ॥९५॥ तस्मै निर्दोषभावाभ्यां द्वाभ्यामपि निजाशनम् । प्राणसंशयकालेऽपि दत्तं यावन्न यच्च तत् ॥९६॥ भुक्त्वा तस्मिन्गते प्राणा भर्तारं मे तमत्यजन् । अचिन्त्यस्यादरो नास्मास्विति मन्युवशान्निव ॥९७॥ ततश्वाहं समाधाय पत्ये समुचितां चिताम् । आरूढा चाबुरुद्वेव विपद्मारा ममारमम ॥९८॥ अथ राजगृहे जाता जाताऽहं महिषी तव । अचिन्त्यं हि फलं सूते मद्यः सुकृतपादपः ॥९९॥ इत्युक्तः स तया राजा धर्मदत्तो नृपोऽब्रवीत् । एहि प्रिये स एवाहं पूर्वजन्मपतिस्तव ॥१००॥ बणिक्कर्मकरोऽभूवं देवदासोऽहमुन्मयः सः । एतदेव मयाप्यद्य प्राक्तनं जन्म हि स्मृतम् ॥१०१॥ इत्युक्त्वा स्वान्यभिज्ञानान्युदीर्य च तया सह । वेष्या विषण्णा हृष्टश्च राजा सद्यो दिवं गतः ॥१०२॥ एवं तयोश्च मत्पित्रोर्लोकान्तरमुपेयुषोः । मातुः स्वसा वर्धयितुं मामनेषीन्निजं गृहम् ॥१०३॥ कल्यायां मयि भाग्यागादेकस्तत्रातिथिर्मुनिः । मातृस्वसा च मां तस्य शुश्रूषायै समादिशत् ॥१०४॥ स च कृत्यैव दुर्वासा यत्नेनाराधितो मया । तद्वरान्च मया प्राप्तो धार्मिकस्त्वं पतिः प्रभो ॥१०५॥ १ परस्परफलहाविरहिते शुचिभिः।