कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

६७४ कथासरित्सागर प्रदापे च ददर्शात्र द्वारच्छिद्रान्तरेण सा । राक्षसीमागतो घोरां बालकैर्न्विता सुतैः ॥१२८॥ तीर्णान्यविपदद्याहमनया भक्षितेति सा । त्रस्ता यावत्तरो तावदारूढा सत्र राक्षसी ॥१२९॥ अन्वारुढाश्च तत्पुत्रास्तत्र तां किल राक्षसीम् । अब्रुवन्म्व न किञ्चिद् भक्ष्यं देहीति तत्क्षणम् ॥१३०॥ ततः सा राक्षसी बालांस्तानुवाचाथ पुत्रकाः । महाश्मशानं गत्वापि भक्ष्यं नासादितं मया ॥१३१॥ याचितो डाकिनीसङ्घपाश्च्यत्र भागमदान् मे । तत्सेनादप विज्ञप्य याचितो भैरवो मया ॥१३२॥ स च मामान्वयो पृष्ट्वा दमो मामेषमादिशत् । भयङ्करि कुगेनासि तरदूपणर्यपजा ॥१३३॥ तन्निंतो मानिदूरम्य वसुदत्तपुरं व्रज । तत्रास्त बम्मसाग्यो राजा धर्मपरो महान् ॥१३४॥ य क्रूरस्माटवीमेतां पर्यन्तस्थोऽभिरक्षति । स्वयं गृह्णाति गुख्य च निगृह्णाति च तस्करान् ॥१३५॥ तस्याभ्या च मृग्याधममृजस्य भूपते । अधामद्य प्रविष्टाम्त कर्णे शतपदी ल्पु ॥१३६॥ सा च बाल्न बहुश प्रसूतास्य शिरस्तरे । तेन रोगेण सद्रामो म्वायुनेषा च यक्षत ॥१३७॥ वैद्याश्चाम्य न तं व्याधि विद्म्यन्योऽपि कोऽपि चेत् । स शास्यति मत्रम्भंग दिनैरस्त्रैर्विपत्स्यत ॥१३८॥ तस्य मांसानि भुङ्क्ष्वीषा विगतस्य त्वमायया । मशिर्तम्मश्चि षण्मागापर्णिमृजा भविष्यसि ॥१३९॥ इत्य स भैरवणादि गरिभाग गतः । बालवाम्बाद्य तिहितस्तत्पुत्रा किं ददाम्यहम् ॥१४०॥ इय नयाक्या गराश्या पुत्रास्त सामयाब्रुवन् । शाशारनाडे गन्टर्निरि न राजाम्ब जीवति ॥१४१॥ कथ च शास्ता रोगा द्य तस्यारनीयाः । एवमवत्ताऽगाया शन्शान् गपशी व्रयो ॥१४२॥ शाशारनाड गन्तव्यम्भारदेव न भार्ता । धूत्वा च यथा शास्त्रं महागेगात्प्रतीया ॥१४३॥