कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

१२६ कथासरित्सागर सेनादृष्ट्यास्य निर्गान् नागी वहान्नृपस्य सा। विशन्ति शापभीता हि न कुमारगृहं स्त्रियः ॥१७४॥ ततः कनकवर्षोऽसौ स्वेन मानुषतेजसा। विवेश गर्भभवनं तस्य देवस्य पावकेः ॥१७५॥ स तं नाग्यनधिष्ठानात् पूर्वतेजोविनाकृतम्। दृष्ट्वा नृपं म्रियेतत् स्यादिति देवोऽप्यचिन्तयत् ॥१७६॥ ज्ञात्वा नागीबलव्याजनिर्व्यूढविषमद्रवम्। प्रणिधानाच्च तं क्रुद्धः शशाप स नृपं गुहः ॥१७७॥ व्याजस्त्वया कृतो यस्मादतो जातेन सूनुना। महादेव्यौ च दुर्दान्तो वियोगस्ते भविष्यति ॥१७८॥ निर्घासदारुणं श्रुत्वा शापमेतं स भूपतिः। सूक्तैस्तुष्टाव तं देवं मोहं मुक्त्वा महाकविः ॥१७९॥ स सुभाषिततुष्टोऽथ षण्मुखस्तमभाषत। राजंस्तुष्टोऽस्मि सूक्तैस्ते शापान्तं तव वच्मि तत् ॥१८०॥ भविष्यत्यब्दमेकं ते पत्नीपुत्रवियुक्तता। मुक्तोऽप्यमृत्युरित्यास्तौ च प्राप्स्यस्यत परम् ॥१८१॥ इत्युक्त्वा विरतालापं षण्मुखं स प्रणम्य तम्। तत्प्रसादसुधातृप्तो राजा स्वपुरमाययौ ॥१८२॥ तत्र तस्यामृतस्यन्दौ ज्योत्स्नायामिव शीतगोः। दम्यां मदनसुन्दर्यां क्रमात्सूनुरजायत ॥१८३॥ दृष्ट्वा सुतमुखं सोऽथ राजा राज्ञी च सा मुहुः। अत्यानन्दमयायुक्ते नामर्ततां सदारमनि ॥१८४॥ तत्कालं चोत्तरङ्गं चक्रं वसु वर्षम् स भूपतिः। निजां कनकवर्षाख्यां मयग्भुवि यथार्थनाम् ॥१८५॥ पञ्चरात्रे गते षष्ठ्यां रजनौ जातजन्मनि। कृत रक्षाविधौ तत्र मधोऽगङ्गितमागतः ॥१८६॥ ततः श्रुतिमवाप्तानां सत्राश्च नभः क्रमात्। शत्रुगोपेशितनेव राज्यं राज्ञः प्रमान्ति ॥१८७॥ मदन्यश्च क्षिपन्नाशं वर्षम्योग्भूसित्रदृम् । नतो पार्वितुमारभ वातमत्तमनेङ्कजः ॥१८८॥