कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

८९८ कथासरित्सागर मा वाचं कस्यचित्तातदयामयादेवमिह स्थितः। नागोऽहमिति वक्ति स्म सोऽपि तां मारमोहितः ॥१७३॥ सा तद्रहसि कुट्ट्यै शशंस गणिका ततः। अथ तार्क्ष्यो जगच्चिन्त्यस्तत्रागात् पुरुषाकृतिः ॥१७४॥ उपेत्य कुट्टनीं तां च जगाद त्वत्सुतागृहे। अहमद्य वसाम्यार्ये भाटकं मे गृह्यतामिति ॥१७५॥ इह नागः स्थितो नित्यमिमां पञ्चशतीं ददत्। तत्किमेवाहमादद्येति कुट्टन्यपि जगाद तम् ॥१७६॥ ततः स गरुडो नागं तत्र स्थितमवेक्ष्य तम्। विवेशातिथिभावेन तद्वारवनितागृहम् ॥१७७॥ तत्र प्रासादपृष्ठस्थं नागं तमवलोक्य सः। प्रकाश्यत्मानमुत्पत्य जघान च जघास च ॥१७८॥ अतो न कथयेत् प्राज्ञो रहस्यं स्त्रीष्वनर्गलम्। इत्युक्त्वा गोमुखो मुग्धकथां पुनरवर्णयत् ॥१७९॥ केशमूर्खकथा ताम्रकुम्भोपमशिरा कोऽप्यासीत् खलतिः पुमान्। स च मूर्खोऽर्थवांल्लोके लज्जते स्म कचैर्विना ॥१८०॥ अथ धूर्तस्तमागत्य काञ्चुकाद्योपजीविकः। एकोऽस्ति वैद्यो यो वेत्ति केशोत्पादनमौषधम् ॥१८१॥ एतच्छ्रुत्वा तमाह स्म तमानयसि चेन्मम। ततोऽहं तव दास्यामि धनं वैद्यस्य तस्य च ॥१८२॥ एवमुक्तवतस्तस्य धनं भुक्त्वाचिरेण सः। मुग्धस्यानीतवानेकं धूर्तो धूर्तचिकित्सकम् ॥१८३॥ उपजीव्य चिरं सोऽपि खल्वाटं तं भिषक्छिरः। अपास्य खर्पणं युक्त्वा मुग्धायात्मानमदर्शयत् ॥१८४॥ तद्दृष्ट्वाप्यविमर्शी सन् वैद्यं केशार्थमौषधम्। सं ययाचे स बद्धधीस्ततो वैद्योऽब्रवीत् स तम् ॥१८५॥ खल्वाटः स्वयमन्यस्य जनयेयं कचं कथम्। इति ते मूर्ख निर्लोम दर्शितं स्वशिरो मया ॥१८६॥ तथापि त्वं न वेत्स्यत्र धिगित्युक्त्वा ययौ भिषक्। एवमेव सदा धूर्ता क्रीडन्ति जडबुद्धिभिः ॥१८७॥